การทดลองนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาผลของการ ตัดแบ่งครึ่งตัวอ่อน (embryo splitting) แพะ และ การเลี้ยงตัวอ่อนแพะหลังตัดแบ่งครึ่ง (demi-embryos) โดยใช้สารเร่งการเจริญของเนื้อเยื่อ solcoseryl(...) ต่อความสามารถในการมีชีวิตรอดของตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่ง และศึกษาถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาของตัวอ่อนแพะ ตัดแบ่งครึ่ง ในการทดลองครั้งนี้เก็บตัวอ่อนจากแพะ ลูกผสมพันธุ์ซาเนนพื้นเมือง โดยนำตัวอ่อนที่มีพัฒนาการ อยู่ในระยะ morula ถึง hatched blastocyst ที่มีคุณภาพ ดีและดีเยี่ยมไปตัดแบ่งครึ่งแบบไม่ใช้ปิเปตยึดตัวอ่อน (holding pipette) และไม่ใส่ตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งกลับเข้าไปใน zona pellucida ตัวอ่อนระยะ morula, early blastocyst, blastocyst และ hatched blastocyst ตัดแบ่งในน้ำยาตัด แบ่งตัวอ่อน (splitting medium) ตัวอ่อนระยะ expanded blastocyst ตัดแบ่งในน้ำยาเก็บรักษาตัวอ่อน (holding medium) ซึ่งเป็น Modified Dulbeccos Phosphate Buffer Saline (DPBS) ที่เสริมด้วยซีรัมลูกโค (fetal calf serum) 20 เปอร์เซ็นต์ การตัดแบ่งมีการทำรอยบาก ที่พื้นจานตัดแบ่งตัวอ่อน โดยมีอาหารเลี้ยงตัวอ่อนเป็น ทรีทเมนต์ทดลองคือ ทรีทเมนต์ที่ 1 ใช้น้ำยาเก็บรักษา ตัวอ่อนเป็นอาหารเลี้ยงตัวอ่อน (culture medium) ทรีทเมนต์ที่ 2 และ 3 ใช้น้ำยาเก็บรักษาตัวอ่อนเสริม ด้วยสาร solcoseryl(...) 0.05 และ 0.1 เปอร์เซ็นต์ เป็นอาหารเลี้ยงตัวอ่อนตามลำดับ นำตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่ง ไปเลี้ยงในสภาพอากาศที่มีกาซคาร์บอนไดออกไซด์ 5 เปอร์เซ็นต์ อุณหภูมิ 38.5 องศาเซลเซียล ตัวอ่อน ตัดแบ่งครึ่งที่ได้จากตัวอ่อนระยะ morula เลี้ยงนาน 24 ชั่วโมง ตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งที่ได้จากตัวอ่อนระยะ early blastocyst ถึง hatched blastocyst เลี้ยง นาน 3 ชั่วโมง หลังจากเลี้ยงนำมาตรวจสอบการพัฒนา โดยดูจากการสร้าง blastocoele ขึ้นมาใหม่เป็นระยะ blastocyst อีกครั้งหนึ่ง จากการทดลองพบว่า ตัวอ่อนระยะ morula และ early blastocyst ใช้ระยะเวลาตัดแบ่งน้อยกว่าตัวอ่อน ระยะ blastocyst, expanded blastocyst และ hatched blastocyst (p<0.05) คือ 1.26, 1.69, 3.12, 3.38 และ 2.93 นาทีตามลำด้บ การเสริมสาร solcoseryl(...) ระดับ 0.05 และ 0.1 เปอร์เซ็นต์ ในอาหารเลี้ยงตัวอ่อน ไม่ได้เพิ่มอัตราการมีชีวิตรอดของ ตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งที่อยู่ในระยะการเจริญเดียวกันเมื่อ เปรียบเทียบกับอาหารเลี้ยงตัวอ่อนที่ไม่ได้เสริมสาร solcoseryl(...) (p>0.05) ระยะการเจริญของตัว อ่อนที่นำมาตัดแบ่งครึ่งมีผลต่ออัตราการมีชีวิตรอด โดยตัวอ่อน ตัดแบ่งครึ่งที่ได้จากตัวอ่อนระยะ expanded blastocyst และ hatched blastocyst มีอัตราการมีชีวิตรอดสูง กว่าตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งที่ได้จากตัวอ่อนระยะ blastocyst, early blastocyst และ morula (p<0.05) คือ 69.05, 65.31, 32.00, 26.19 และ 5.43 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ และตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งที่ได้จากตัวอ่อนระยะ blastocyst และ early blastocyst มีอัตราการมี ชีวิตรอดสูงกว่าตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งที่ได้จากตัวอ่อนระยะ morula (p<0.05) คุณภาพของตัวอ่อนที่นำมาตัดแบ่ง ไม่มีผลต่ออัตราการมีชีวิตรอดของตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งหลัง เลี้ยงในอาหารเลี้ยงตัวอ่อน (p>0.05) แต่สัดส่วน จำนวนเซลล์ของตัวอ่อนหลังตัดแบ่งครึ่งของตัวอ่อนระยะ blastocyst และ expanded blastocyst มีความ สัมพันธ์กับคุณภาพของตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งหลังเลี้ยงใน อาหารเลี้ยงตัวอ่อนโดยเพิ่มขึ้นแบบเส้นตรง (Lin

P<0.05) ระยะเวลาตัดแบ่งตัวอ่อนไม่มีความสัมพันธ์ กับคุณภาพของตัวอ่อนตัดแบ่งครึ่งหลังเลี้ยงในอาหาร เลี้ยงตัวอ่อน (p>0.05) จากการทดลองสรุปได้ว่า การเสริมสาร solcoseryl(...) ในอาหารเลี้ยงตัวอ่อนที่มีซีรัม ลูกโคไม่ได้เพิ่มอัตราการมีชีวิตรอดของตัวอ่อนตัดแบ่ง ครึ่ง และตัวอ่อนที่มีระยะการเจริญขั้นที่สูงกว่าระยะ morula เหมาะสมในการนำมาตัดแบ่งครึ่ง เนื่องจาก ทั้งสาร solcoseryl(...) และซีรัมลูกโคซึ่งเป็น ส่วนหนึ่งของอาหารเลี้ยงตัวอ่อนได้จากเลือดลูกโค การเสริม solcoseryl(...) อาจไม่มีผลในการ ทดลองนี้ จึงควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเสริม สาร solcoseryl(...) ในอาหารเลี้ยงตัวอ่อนที่มี ซีรัมลูกโคหรือไม่มีซีรัมลูกโค