ทำการทดสอบงา (Sesamum indicum L.) พันธุ์พ่อแม่ 6 พันธุ์ และลูกผสมชั่วที่ 1 จำนวน 30 คู่ผสม ซึ่งได้จากการผสมแบบ full diallelของพันธุ์พ่อแม่เหล่านั้นใน 2 สถานที่คือ สถานีทดลอง พืชไร่ร้อยเอ็ดและศูนย์วิจัยพืชไร่อุบลราชธานี ในฤดูฝนปี 2534 ข้อมูล ที่ได้จากการวัด ลักษณะผลผลิตต่อต้น และองค์ประกอบของผลผลิต รวม 9 ลักษณะ นำมาวิเคราะห์ความสามารถการรวมตัว โดยวิธี Diallel cross design Method I Model I ของ Griffing วัดความดี เด่นของลูกผสม สหสัมพันธ์ระหว่างลักษณะต่าง ๆ และความสามารถใน การถ่ายทอดทางพันธุกรรมของลักษณะในลูกผสมชั่วที่ 1 ผลการทดลองปรากฎว่า ไม่พบความแปรปรวนของความสามารถ การรวมตัวทั่วไปในลักษณะ ผลผลิตต่อต้น และอายุเก็บเกี่ยว ความ สามารถ การรวมตัวเฉพาะของคู่ผสมต่าง ๆ แตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติทุกลักษณะ ในลักษณะจำนวนฝักต่อต้น ความยาวฝัก จำนวนฝักต่อมุมใบ น้ำหนัก 1,000 เมล็ด และจำนวนกิ่งแขนงหลักต่อต้น พบว่าความแปรปรวนทางพันธุกรรมส่วนใหญ่เนื่องมาจากอิทธิพลของยีน แบบผลบวก (additive) มากกว่าไม่เป็นผลบวก (non-additive) ส่วนในลักษณะความสูง และวันออกดอก มีความสำคัญของยีนทั้ง 2 กลุ่ม พอ ๆ กัน นอกจากนี้ยังพบอิทธิพลเพศแม่ในลักษณะ อายุออกดอก จำนวนฝักต่อมุมใบ และวันเก็บเกี่ยวพันธุ์ Pachequeno และ Yiyang white มีความสามารถการรวมตัวทั่วไปดี ในลักษณะองค์ ประกอบผลผลิตที่สำคัญ คู่ผสมที่มีความสามารถการรวมตัวเฉพาะสูงคือ มหาสารคาม 60 x Pachequeno (2x3) CW 103 x Hnanni (1x4) Pachequeno x Hnanni (3x4) และ PCW x 103 นครสวรรค์ (1x5) ลักษณะผลผลิตต่อต้นมีความสามารถในการถ่ายทอดทางพันธุกรรม ต่ำ แต่ก็มีสหสัมพันธ์ทางบวกกับลักษณะจำนวนฝักต่อต้น ซึ่งมีความ สามารถในการถ่ายทอดทางพันธุกรรมสูงกว่า และลักษณะจำนวนฝักต่อต้น มีสหสัมพันธ์กับผลผลิตต่อต้นสูงที่สุด ถูกควบคุมโดยอิทธิพลของยีนแบบ ผลบวกมากกว่า ไม่เป็นผลบวก ถึง 6.67 เท่า ชี้ให้เห็นว่าลักษณะ นี้สามารถใช้เป็นเกณฑ์ในการคัดเลือกเพื่อเพิ่มผลผลิตในช่วงต้น ๆ ได้