การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ความเมื่อยล้าและผลการปฏิบัติงาน จำแนกตามลักษณะส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ สถานภาพ สมรส อายุงาน เวลาการปฏิบัติงาน และชั่วโมงนอน โดยศึกษาในกลุ่มตัวอย่างที่เป็นพนักงาน ระดับปฏิบัติการ จำนวน 80 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างจากพนักงานบริษัทมัตสุชิตะ อีเล็คทริค เวิร์คส์ (อยุธยา) จำกัด และเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และเครื่องวัด ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมือซึ่งแบบสอบถามประกอบด้วย แบบสอบถามลักษณะส่วนบุคคล แบบสอบความเมื่อยล้าในการทำงาน และแบบประเมินผลการปฏิบัติงาน แล้ววิเคราะห์ข้อมูล ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ โปรแกรม SPSS โดยใช้สถิติ Pearson Product Moment Correlation และ Chi-square Test ผลการวิจัยพบว่า อายุ สถานภาพสมรส อายุงาน การทำงานกะ และชั่วโมงนอน ไม่มี ความสัมพันธ์กับความเมื่อยล้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในกรณีประเมินความเมื่อยล้าเชิง จิตวิสัย แต่จาการประเมินความเมื่อยล้าเชิงวัตถุวิสัย โดยเครื่องวัดความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมือ พบว่าอายุงานมีความสัมพันธ์กับความเมื่อยล้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนทาง ด้าน ความเมื่อยล้ากับผลการปฏิบัติงานไม่พบว่า ความเมื่อยล้าที่ประเมินจากแบบสอบถาม เชิงจิตวิสัยและผลการปฏิบัติงาน มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่พบว่า ความ เมื่อยล้าเชิงวัตถุวิสัย ที่วัดโดยเครื่องวัดความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมือ มีความสัมพันธ์กับผล การปฏิบัติงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05