การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของบุคคล 3 ฝ่าย คือ บุคคล ซึ่ง เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงานในกระบวนการยุติธรรมโดยตรง บุคคลซึ่งเกี่ยวข้องกับการปฏิบัติ งานในกระบวนการยุติธรรมโดยทางอ้อม บุคคลซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงานในกระบวน การยุติธรรม และบุคคลซึ่งถูกลงโทษตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้ประหารชีวิต ที่มีต่อความ เหมาะสมของการนำโทษประหารชีวิตมาใช้กับผู้กระทำความผิดในคดีอุกฉกรรจ์ และมาใช้เพื่อ การยับยั้งการก่ออาชญากรรม เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการค้นคว้าจากเอกสารและการ สัมภาษณ์กลุ่มบุคคลทั้ง 4 กลุ่มดังกล่าวข้างต้น ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มบุคคลทั้ง 3 กลุ่มแรก มีความคิดเห็นสอดคล้องต้องกันว่า การนำ โทษประหารชีวิตมาใช้กับผู้กระทำความผิดในลักษณะอุกฉกรรจ์ ยังมีความเหมาะสมกับสังคมไทย และสามารถนำมาใช้ยับยั้งการก่ออาชญากรรมได้ ส่วนกลุ่มบุคคลที่ถูกกักขังไว้ตามคำพิพากษา ถึงที่สุดให้ลงโทษประหารชีวิตมีความเห็นว่าแตกต่างออกไปว่า การนำโทษประหารชีวิตมาใช้ กับผู้กระทำผิดลักษณะอุกฉกรรจ์ยังไม่เหมาะสมไม่สามารถยับยั้งการก่ออาชญากรรมได้ ทั้งนี้ อาจเป็นเพราะกลุ่มบุคคลดังกล่าวมีส่วนได้ส่วนเสียต่อผลของความคิดเห็นดังกล่าวจึงทำให้มี ความคิดเห็นที่แตกต่างออกไปจากกลุ่มบุคคลอื่นๆ ผู้วิจัยจึงเห็นด้วยกับกลุ่มบุคคลทั้ง 3 กลุ่มว่า การลงโทษประหารชีวิตกับผู้กระทำ ผิดในลักษณะอุกฉกรรจ์ ยังมีความเหมาะสมต่อสังคมไทยในปัจจุบันอยู่ ทั้งนี้เนื่องจากเชื่อ กันว่าถ้ามีผู้กระทำผิดได้รับการลงโทษอย่างหนักลงโทษอย่างรุนแรงแล้วก็จะทำให้เกิดความ เกรงกลัว ไม่กล้ากระทำผิดในลักษณะอุกฉกรรจ์ขึ้นอีก ส่วนในความคิดเห็นเกี่ยวกับการนำโทษ ประหารชีวิตมาใช้กับการข่มขู่ ยับยั้ง การก่ออาชญากรรมนั้น ผู้วิจัยมีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า การลงโทษประหารชีวิตจะสร้างความเกรงกลัวให้แก่บุคคลทั่วไปแต่อาจไม่ทำให้เกิดความ เกรงกลัวสำหรับคนร้าย ดังนั้นผู้วิจัยจึงเห็นว่า หากสังคมไทยจะยังคงไว้ซึ่งโทษประหารชีวิต ก็น่าจะด้วยเหตุผลที่ว่า เพื่อเป็นการปกป้องสังคมโดยการขจัดผู้ที่เป็นภัยอันตรายต่อสังคม ให้ออกไปจากสังคม หรือมุ่งที่จะขจัดคนร้ายที่มีพฤติกรรมรุนแรงที่ยากแก่การแก้ไขเท่านั้น