การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมของโครงข้อแข็งเหล็กซึ่งมีข้อต่อระหว่าง คานกับเสาเป็นข้อต่อแบบกึ่งยึดแน่นโดยการวิเคราะห์แบบอันดับสอง โดยใช้แบบจำลองคานที่ มีหน้าตัดไม่คงที่ ในแบบจำลองนี้ข้อต่อจริงถูกแทนด้วยชิ้นส่วนย่อยที่ปลายคานซึ่งมีค่าสติฟเนส EI(,1) และความยาว L(,1) ตามที่กำหนด เทียบกับแบบจำลองแบบสปริงหมุนเชิงเส้น การศึกษาประกอบด้วยการวิเคราะห์พฤติกรรมโมเมนต์ดัดและมุมหมุนของคานซึ่งมี น้ำหนักกระจายคงที่และคานซึ่งมีน้ำหนักกระทำเป็นจุด กระทำพร้อมกับแรงในแนวแกน และ มีข้อต่อแบบกึ่งยึดแน่น 3 แบบ และการวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงของโมเมนต์และการเซของ โครงข้อแข็งชั้นเดียว และโครงข้อแข็ง 3 ชั้น เนื่องจากน้ำหนักกดในเสา น้ำหนักตามขวาง และน้ำหนักกระทำด้านข้าง เมื่อสัดส่วนของข้อต่อเปลี่ยนแปลงไป ผลการศึกษาตัวอย่างคานช่วงเดียวพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างค่า EI(,1)/EI กับค่า (+,g) (แบบจำลองสปริงหมุนเชิงเส้น) แสดงได้ในรูปสมการเชิงเส้นโดยประมาณสำหรับค่า L(,1)/(L/2) ใดๆ การศึกษาครั้งนี้ได้กำหนดค่า L(,1)/(L/2) เท่ากับ 0.20 พบว่า EI(,1)/EI = 1.0215(+,g) - 0.3948 สำหรับคานรับน้ำหนักกระจายคงที่ และ EI(,1)/ EI = 0.8087(+,g) = 0.2332 สำหรับคานรับน้ำหนักกระทำเป็นจุดที่กึ่งกลางช่วง การวิเคราะห์ ด้วยแบบจำลองที่เสนอให้ผลสอดคล้องในแนวทางเดียวกันกับแบบจำลองสปริงหมุนเชิงเส้น ผลการศึกษาตัวอย่างโครงข้อแข็งหนึ่งชั้นช่วงเดียวที่มีความยาวชิ้นส่วนย่อยที่ปลายคาน L(,1)/(L/2) เท่ากับ 0.2 พบว่า การลดระดับการยึดแน่นของข้อต่อ (การลด EI(,1)/EI) ที่ปลายคานในโครงสร้างที่เกิดการเซ ทำให้โครงสร้างเกิดการเซมากขึ้นและโครงข้อแข็งมี น้ำหนักบรรทุกของเสาลดลงจาก 0.60 ถึง 0.275 เท่าของ P(,e) เมื่อค่า EI(,1)/EI ลดลงจาก 1.0 ถึง 0.05 ตามลำดับ ทั้งนี้สำหรับโครงข้อแข็งที่มีสัดส่วน (EI(,c)/L(,c))/ (EI(,g)/L(,g)) อยู่ระหว่าง 1.10 ถึง 2.43 ผลการศึกษาตัวอย่างโครงข้อแข็งสามชั้นในกลุ่มที่ 3 และ 4 พบว่า การปรับลดค่า EI(,1)/EI ที่ปลายคานมีผลทำให้ค่าการเปลี่ยนตำแหน่งเพิ่มขึ้น และน้ำหนักบรรทุกสูงสุดที่ โครงสร้างรับได้ลดลง