วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบ ความเครียดและการปรับตัวของลูกจ้างที่ประสบอุบัติเหตุที่มี คุณลักษณะส่วนบุคคล และการสนับสนุนทางสังคมแตกต่างกัน และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดและการปรับตัว ของลูกจ้างที่ประสบอุบัติเหตุ โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นลูกจ้างที่ ประสบอุบัติเหตุซึ่งเข้ารับการฟื้นฟูสมรรถภาพ ณ ศูนย์ฟื้นฟู สมรรถภาพคนงาน สำนักงานประกันสังคม จำนวน 103 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม และ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS for Windows ผลการศึกษาพบว่า 1. ลูกจ้างที่ประสบอุบัติเหตุที่มีเพศ อายุ สถานภาพสมรส และระยะเวลาที่อยู่ในศูนย์ฟื้นฟูฯ ต่างกัน มีความเครียดและการปรับตัวไม่แตกต่างกัน 2. ลูกจ้างที่ประสบ อุบัติเหตุที่มีระดับความเสียหายของอวัยวะต่างกันมีความเครียด ไม่แตกต่างกันแต่มีการปรับตัวแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .01 3. ลูกจ้างที่ประสบอุบัติเหตุที่ได้รับการ สนับสนุนทางสังคมสูงมีความเครียดต่ำกว่าลูกจ้างฯ ที่ได้รับ การสนับสนุนทางสังคมต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .005 4. ลูกจ้างที่ประสบอุบัติเหตุที่ได้รับการสนับสนุนทาง สังคมสูงมีการปรับตัวดีกว่าลูกจ้างฯ ที่ได้รับการสนับสนุนทาง สังคมต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .0005 5. ความเครียดมีความสัมพันธ์ในทางลบกับการปรับตัวของ ลูกจ้างที่ประสบอุบัติเหตุอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .0005