ศึกษาการใช้ฟอสฟอรัสในอาหารที่มีปริมาณเถ้าต่างกัน โดยเลี้ยงปลากะพงขาวน้ำหนักเริ่มต้น 1.28 กรัม ด้วยอาหาร ที่ใช้ปลาป่นเถ้าต่ำเป็นแหล่งโปรตีนจำนวน 4 สูตร และปลาป่น เถ้าสูงเป็นแหล่งโปรตีนจำนวน 4 สูตร โดยเติมโมโนโซเดียม ฟอสเฟตในปริมาณที่คิดเป็นฟอสฟอรัสเท่ากับ 0, 0.25, 0.5 และ 1.0 เปอร์เซ็นต์ในอาหารตามลำดับ ให้อาหารจนอิ่ม 2 มื้อต่อวัน เป็นเวลา 12 สัปดาห์ ในระบบน้ำไหลผ่านตลอด เมื่อสิ้นสุดการทดลองพบว่า อัตราการเจริญเติบโต และอัตรา การรอดตายของปลากะพงขาวไม่แตกต่างกัน (P>0.05) ขณะ ที่การเติมฟอสฟอรัสที่ระดับ 0.5 และ 1.0 เปอร์เซ็นต์ใน อาหารสูตรเถ้าต่ำ ทำให้อัตราการกินอาหารลดลงอย่างมีนัย สำคัญ (P<0.05) และทำให้ประสิทธิภาพอาหารเพิ่มขึ้นอย่าง มีนัยสำคัญ (P<0.05) โดยการเติมฟอสฟอรัสในระดับ 0.5 และ 1.0 เปอร์เซ็นต์ในอาหารสูตรเถ้าต่ำทำให้ฟอสฟอรัสใน ปลากะพงขาวทั้งตัวเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) และ การเติมฟอสฟอรัสในระดับ 0.5 เปอร์เซ็นต์ในอาหารสูตร เถ้าต่ำทำให้ปริมาณสังกะสีในปลากะพงขาวทั้งตัวเพิ่มขึ้นอย่าง มีนัยสำคัญ (P<0.05) ปริมาณฟอสฟอรัสและสังกะสีในกระดูก ปลากะพงขาวมีค่าสูงสุดในปลาที่ได้รับอาหารสูตรเถ้าต่ำที่เติม ฟอสฟอรัส 0.25 เปอร์เซ็นต์ สัมประสิทธิ์การย่อยโปรตีน และ การดูดซึมแคลเซียม แมกนีเซียม ฟอสฟอรัส และสังกะสี ใน อาหารสูตรเถ้าสูงทั้ง 4 สูตรมีค่าต่ำกว่าอาหารสูตรเถ้าต่ำ และปลากะพงขาว สามารถนำแคลเซียม แมกนีเซียม ฟอสฟอรัส และสังกะสีจากอาหารสูตรเถ้าต่ำไปใช้โดยการสะสมในตัวปลา ได้ดีกว่าปลาที่ได้รับอาหารสูตรเถ้าสูงอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) จากผลการทดลองอาจกล่าวได้ว่าการใช้ปลาป่นเถ้าต่ำเป็นแหล่ง โปรตีนในอาหารปลากะพงขาวโดยไม่เติมฟอสฟอรัส จะทำให้ได้ อาหารที่มีฟอสฟอรัสปล่อยลงสู่แหล่งน้ำน้อย มีการเจริญเติบโตที่ดี มีค่าการสะสมฟอสฟอรัสในกระดูกที่ดี และมีผลกระทบต่อการใช้ แร่ธาตุอื่นน้อยกว่าการใช้ปลาป่นเถ้าสูงเป็นแหล่งโปรตีน เปรียบเทียบปริมาณฟอสฟอรัสที่ปลานำไปใช้ได้ในอาหาร สูตรเถ้าต่ำ และสูตรเถ้าสูง ทั้งที่เติมและเติมฟอสฟอรัส ที่ได้ จากการทดลองข้างต้น นำมาเปรียบเทียบกับปริมาณ ฟอสฟอรัส ที่ได้จากการสกัดโดยวิธีแยกชั้น ด้วยน้ำกลั่น (ชั้นที่ 1) กรด อะซิติก 80 เปอร์เซ็นต์ (ชั้นที่ 2) กรดไฮโดรคลอริกความ เข้มข้น 0.25 โมลาร์ (ชั้นที่ 3) จากผลการทดลองพบว่า ในอาหารสูตรเถ้าต่ำปริมาณฟอสฟอรัสที่ปลานำไปใช้ได้จาก วิธีทางอ้อมมีค่ามากกว่าผลรวมของฟอสฟอรัสที่ได้จากการสกัด ทั้ง 3 ชั้น ในอาหารสูตรเถ้าสูงปริมาณฟอสฟอรัสที่ปลานำไป ใช้ได้จากวิธีทางอ้อมมีค่ามากกว่าผลรวมฟอสฟอรัสจากการ สกัดระหว่างชั้นที่ 1 และชั้นที่ 2 แต่ไม่มากเท่ากับผลรวม ฟอสฟอรัสทั้ง 3 ชั้น อาจกล่าวได้ว่าการหาปริมาณฟอสฟอรัส โดยวิธีการแยกชั้นไม่เหมาะที่จะนำมาใช้ในการประเมิน ปริมาณฟอสฟอรัสที่ใช้ได้ในอาหารปลากะพงขาว และปลากะพง ขาวสามารถใช้ฟอสฟอรัสที่อยู่ในรูปโมโน-, ได-, และ ไตรแคลเซียมฟอสเฟตได้