การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาทัศนคติ ของผู้รับงานไปทำที่บ้านต่อร่างนโยบายส่งเสริมและคุ้มครอง ผู้รับงานไปทำที่บ้าน ในกิจการตัดเย็บเสื้อผ้า ในเขตดินแดง กรุงเทพมหานคร และศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทัศนคติของ ผู้รับงานไปทำที่บ้าน โดยกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือ ผู้รับ งานไปทำที่บ้านในกิจการตัดเย็บเสื้อผ้าในเขตดินแดง จำนวน 159 ราย การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ และค่าสถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และ F-test โดยมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัย พบว่า ผู้รับงานไปทำที่บ้านส่วนใหญ่มีทัศนคติต่อ ร่างนโยบายส่งเสริม และคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านในระดับ ปานกลาง ส่วนปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทัศนคติของผู้รับงานไป ทำที่บ้าน ได้แก่ ลักษณะการทำงาน สถานภาพในการทำงาน ระดับ รายได้ และความสัมพันธ์กับผู้ว่าจ้าง ตามลำดับ การศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่า ผู้รับงานไปทำที่บ้าน ส่วนใหญ่มาจากพื้นฐานทางสังคมของผู้ด้อยโอกาส คือ เป็น ผู้อพยพเข้ามาทำงานในเมือง และมีการศึกษาน้อย รัฐควรจัด สวัสดิการเข้าไปช่วยเหลือในรูปต่างๆ โดยเฉพาะทางด้านสุขภาพ ส่วนพื้นฐานทางด้านเศรษฐกิจ พบว่าผู้รับงานไปทำที่บ้าน ต้องการให้รัฐเข้ามาดูแลและส่งเสริม เช่น การพัฒนาทักษะ และการรวมกลุ่ม ส่วนในด้านการจดทะเบียนนั้น ผู้รับงานไปทำ ที่บ้านยอมรับ ถ้าจะได้รับความช่วยเหลือต่างๆ ตามมา นอกจากนี้ จากการวิจัยยังพบว่า ผู้รับงานไปทำที่บ้านที่เห็นด้วยกับ ร่างนโยบายดังกล่าวได้แก่ ผู้ที่มีลักษณะการทำงานแบบกลุ่ม มีสถานภาพเป็นสมาชิกกลุ่ม มีรายได้ระดับปานกลาง และระดับสูง ตลอดจนกลุ่มที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ว่าจ้าง ดังนั้น ผู้ปฏิบัติงานนโยบายของรัฐ จึงควรให้ความสำคัญกับกลุ่ม ที่กล่าวมานี้