ปัญหาที่สำคัญของการเกษตรได้แก่ปัญหาที่ดินทำกินในการเกษตร และ น้ำชลประทานที่ใช้ในการเพาะปลูกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูแล้งมีจำกัด ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องทำการศึกษาถึงการใช้ทรัพยากรที่มีจำกัดนั้น อย่างคุ้มค่า วัตถุประสงค์หลักในการศึกษาเรื่องนี้ 1)เพื่อหาแผนการผลิตพืชที่ เหมาะสมภายใต้ข้อจำกัดของทรัพยากร 2)หาผลกระทบของการเปลี่ยนแปลง นโยบายที่มีต่อการผลิตพืช 3)เสนอแนะแนวนโยบายการผลิตพืชที่เหมาะสม ในการศึกษานี้ได้ใช้วิธีการวิเคราะห์แบบจำลองเชิงเส้นตรงเพื่อให้ บรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าวข้างต้น แบบจำลองประกอบด้วย 4 กลุ่มสมการหลัก คือ 1)สมการวัตถุประสงค์ของแบบจำลองซึ่งต้องการให้ผลรวมของรายได้ สุทธิของผู้ผลิตและรายจ่ายที่ผู้บริโภคไม่ต้องจ่ายหรือส่วนเกินของผู้บริโภค สูงสุด 2)กลุ่มสมการสมดุลอุปสงค์ อุปทานของ ข้าว ข้าวโพด ถั่วเขียว ถั่วลิสง ถั่วเหลือง ปอและฝ้าย 3)กลุ่มสมการข้อจำกัดของทรัพยากร 4)กลุ่มสมการอื่น ๆ ผลจากการวิเคราะห์ได้แผนการผลิตที่เหมาะสม จากนั้นก็จะทำการวิเคราะห์ภาพ ของผลกระทบของนโยบายการเปลี่ยนแปลงภาษีนำเข้าถั่วเหลือง การลดปริมาณ การส่งน้ำที่ใช้ในการเพาะปลูกในช่วงฤดูแล้ง และผลกระทบจากการที่ที่ดินทำกิน ทางการเกษตรลดลง ผลจากการวิเคราะห์ดังกล่าวพบว่า ข้าวยังเป็นพืชที่มีความสำคัญต่อ เศรษฐกิจของประเทศเนื่องจากสัดส่วนของรายได้จากการผลิตข้าวสูงสุด เมื่อเปรียบกับรายได้จากพืชอื่น ๆ ในแบบจำลอง ข้าวจึงยังเป็นพืชที่ควรสนับสนุน ให้มีการผลิตประมาณ 20.6 ล้านตันข้าวเปลือก เพื่อใช้บริโภคภายในประเทศ และส่งออก ข้าวโพดเป็นพืชที่ควรจะส่งเสริมให้มีการขยายผลิต เนื่องจาก ความต้องการของข้าวโพดมีอัตราการขยายตัวสูง ถั่วเหลืองและฝ้ายไม่ควร ส่งเสริมให้มีการขยายการผลิตจนเพียงพอกับความต้องการใช้ภายในประเทศ ถั่วเหลืองควรจะผลิตเพียงร้อยละ 40 ฝ้ายควรผลิตร้อยละ 5 ของความต้องการ และนำเข้าร้อยละ 60 และร้อยละ 95 ตามลำดับ นโยบายการนำเข้าฝ้ายจาก ต่างประเทศควรได้รับการสนับสนุน เนื่องจากการผลิตฝ้ายใช้ปุ๋ยและยาฆ่าแมลง ในอัตราสูง ซึ่งจะมีผลต่อกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ถ้าอัตราภาษีการนำเข้าถั่วเหลือง ลดลงจะมีผลทำให้การเข้าถั่วเหลืองเพิ่มขึ้น และการผลิตถั่วเหลืองในประเทศลดลง ข้าวโพดควรเป็นพืชที่ควรส่งเสริมให้มีการผลิตแทนถั่วเหลือง ปอไม่ควรส่งเสริม ให้มีการขยายการผลิตการผลิตปอไม่ควรเกิน 0.2 ล้านตัน และโดยที่ขบวนการ ฟอกลอกปอมีผลทำให้เกิดการเน่าเสียของแหล่งน้ำสาธารณะดังนั้น จึงควรส่งเสริม และสนันสนุนให้เกษตรกรใช้เครื่องลอกปอ ถั่วเขียวและถั่วลิสงไม่ควรส่งเสริม ให้มีการผลิตเกิน 0.3 ล้านตัน และ 0.1 ล้านตันตามลำดับ