แนวกันชนกับการจัดการพื้นที่อุทยานแห่งชาติ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ขนาดของแนวกันชนเพื่อสร้างหลักเกณฑ์ ในการได้มาของการกำหนดแนวกัน ชนและแนวทางที่ใช้ในการจัดการพื้นที่อุทยานแห่งชาติ โดยแบ่งอุทยาน แห่งชาติออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ ประเภทอุทยานแห่งชาติทางทะเล ประกอบด้วยพื้นที่ที่เป็นหมู่เกาะในทะเลหรือชายฝั่ง และประเภทอุทยานแห่งชาติ ทางบก ประกอบด้วยพื้นที่ที่เป็นน้ำตกภูเขาและสภาพป่า รวม 8 พื้นที่อุทยาน แห่งชาติ ผลการศึกษาสรุปได้ว่า อุทยานแห่งชาติทางทะเล 4 แห่ง มี ขนาดความยาวของแนวประการังเฉลี่ยรวม 100 เมตร และค่าเฉลี่ย ของความลาดชันและความลึกของน้ำทะเลในแต่ละแห่งสามารถนำมาวิเคราะห์ ภาพรวมของการกำหนดเขตการจัดการพื้นที่อุทยานแห่งชาติทางทะเล ได้รวม 3 เขต คือ เขตอนุรักษ์ มีความกว้างตั้งแต่ 0-100 เมตร เขตกัน ชน มีความกว้างตั้งแต่ 100-500 เมตร และเขตใช้ประโยชน์เพื่อการยังชีพ มีความกว้างตั้งแต่ 500-3,000 เมตร (หรือจรดเขตอุทยานแห่งชาติ) โดย แนวแบ่งเขตต่างๆ ต้องมีทุ่นหมายแนวแสดงกำกับไว้ ส่วนอุทยานแห่งชาติ ทางบก 4 แห่ง ได้ทำการศึกษาสภาพการใช้ประโยชน์ที่ดินของราษฎรใน เขตอุทยานแห่งชาติและนอกเขตอุทยานแห่งชาติมาสัมพันธ์กับการวางแผนการ ใช้ที่ดินและการกำหนดชั้นคุณภาพลุ่มน้ำ โดยใช้แยกพื้นที่เพื่อกิจกรรมป่าไม้ที่มี ความลาดชันเกิน 35 เปอร์เซ็นต์ รวมทั้งปัจจัยทางด้านกายภาพ เช่น ความลาดชัน ลักษณะภูมิประเทศ ลักษณะดิน ลักษณะหิน และป่าไม้ มีความ ยาวของแนวกันชนเฉลี่ยรวม 1,000 เมตร และจำนวนพื้นที่ของราษฎรที่ บุกรุกไม่มีการขยายพื้นที่เพิ่มเติมอีก แต่ยังคงทำผลอาสินปรับแต่งพื้นที่ ก็ให้อยู่ ต่อไปในลักษณะของการผ่อนผัน นอกจากนี้ผลการศึกษายังพบว่า รัฐควรมีนโยบายและแนวทางใน การสนับสนุนและให้ความช่วยเหลือการดำเนินงานของการจัดการพื้นที่แนวกัน ชนให้กับราษฎรทั้งที่อาศัยในพื้นที่เขตอนุรักษ์หรือนอกเขตอนุรักษ์อย่างชัดเจน