วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักเกณฑ์ในการพิจารณาแบ่งแยกการกระทำผิดที่มีลักษณะเป็นความผิดซับซ้อนของนักกฎหมายไทย ว่าความผิดที่เกิดขึ้น ควรเป็นความผิด "หลายบท"หรือ "หลายกระทง" เพื่อนำบทบัญญัติในเรื่อง "หลายบทหลายกระทง" มาปรับใช้ได้อย่างถูกต้องซึ่งจะเป็นการไม่ก่อให้เกิดผลกระทบทางกฎหมายทางด้านอื่น ๆ ตามกฎหมายสารบัญญัติและวิธีบัญญัติทางอาญาที่เกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงกันอยู่อย่างเป็นระบบการบุกรุกแล้วไปกระทำความผิดอีกฐานหนึ่ง เป็นการกระทำผิดซับซ้อนในลักษณะหนึ่ง ที่เป็นปัญหาสำคัญเพราะเป็นการกระทำที่อุกอาจยิ่งกว่าการกระทำในที่สาธารณะ ด้วยเหตุผลที่ว่า นอกจากเป็นความผิดทางอาญาแล้วยังเป็นการละเมิดต่อสิทธิและเสรีภาพของบุคคลในเคหสถาน ตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญอีกด้วยโดยการศึกษาครั้งนี้ได้ศึกษารวบรวมจากบทบัญญัติกฎหมาย แนวคิดและทฤษฎีตลอดจนคำพิพากษาของศาลสูงในเรื่องดังกล่าวทั้งจากตำราภาษาไทย และต่างประเทศ และทำการศึกษาเปรียบเทียบหลักเกณฑ์ในการพิจารณาแบ่งแยกการกระทำผิด "หลายบทหลายกระทง" ในการนำมาวินิจฉัยความผิดซับซ้อนดังกล่าว ตามกฎหมายอังกฤษ ฝรั่งเศส และเยอรมัน ซึ่งกฎหมายต่างประเทศเหล่านี้ถือได้ว่าเป็นรากฐานของระบบกฎหมายที่มีอิทธิพลต่อกฎหมายไทย ผลของการศึกษาพบว่า ในกฎหมายต่างประเทศและกฎหมายไทย ไม่มีการบัญญัติหลักเกณฑ์ในการพิจารณาแบ่งแยกความผิด "หลายบทหลายกระทง" ไว้แต่อย่างใด แต่เมื่อศึกษาจากแนวคิดและทฤษฎีทางตำรากฎหมายประกอบคำพิพากษาของศาลสูงพบว่าได้นำหลัก "เจตนา" ในการกระทำผิดทางอาญามาเป็นหลักในการวินิจฉัย โดยพิจารณาว่า ความผิดซับซ้อนนั้นเกิดจาก"เจตนาเดียว" หรือ "หลายเจตนาต่างกัน" ถ้าความผิดนั้นเกิดจาก "เจตนาเดียว" หรือ "หลายเจตนาต่างกัน" ก็จะส่งผลให้ความผิดนั้นเป็นการกระทำ "กรรมเดียว" หรือ "หลายกรรมต่างกัน" อันอาจจะเป็น "หลายบท" หรือ "หลายกระทง" ตามบทบัญญัติของกฎหมาย การนำ "เจตนา" มาใช้เป็นหลักเกณฑ์ในการแบ่งแยกความผิด "หลายบทหลายกระทง" ในความผิดฐานบุกรุกแล้วไปกระทำความผิดอีกฐานหนึ่ง จะไม่นำมาใช้หากบทบัญญัติกฎหมายได้มีการบัญญัติความผิดลักษณะดังกล่าวไว้แล้ว จากการศึกษาความผิดฐานบุกรุก พบว่าประเทศฝรั่งเศส และเยอรมัน มิได้บัญญัติถึงความผิดลักษณะดังกล่าวไว้แต่อย่างใด และได้นำ "เจตนา" มาเป็นหลักในการวินิจฉัย ผลเป็นว่า การบุกรุกแล้วไปกระทำความผิดอีกฐานหนึ่ง ทั้งกรณีบุกรุกแล้วไปกระทำความผิดอีกฐานหนึ่งในทันทีและภายหลังเป็นการกระทำที่มี "เจตนา" แยกออกจากกันได้เป็น "หลายเจตนาต่างกัน" อันเป็นความผิด "หลายกรรมต่างกัน" เว้นแต่ "หลายกรรมต่างกัน" นั้นไม่เป็นอิสระจากกัน"หลายกรรมต่างกัน" เช่นนี้ ถือเป็น "กรรมเดียว" ส่วนประเทศอังกฤษพบว่าในความผิดอาญา มีการบัญญัติถึงความผิดลักษณะดังกล่าวไว้เป็นความผิดพิเศษ (Special Crimes) เฉพาะเรื่อง แยกออกจากความผิดฐานบุกรุก (trespass) โดยใช้ชื่อฐานความผิด Burglary ดังนั้นการกระทำผิดลักษณะดังกล่าวตามกฎหมายอังกฤษเป็นการกระทำ "กรรมเดียว" ผิดกฎหมาย "บทเดียว" สำหรับประเทศไทย พบว่าในความผิดฐานบุกรุกมิได้มีการบัญญัติถึงความผิดลักษณะดังกล่าวไว้เช่นเดียวกับประเทศฝรั่งเศส และเยอรมัน การวินิจฉัยความผิดลักษณะดังกล่าว ปัจจุบันนักกฎหมายไทยนำเรื่อง "เจตนา" มาเป็นหลักในการพิจารณาแบ่งแยกความผิดเช่นกัน แต่การวินิจฉัยเรื่อง "เจตนา"ของนักกฎหมายไทย ยังไม่เป็นไปตามหลัก "นิติวิธี" ที่ควรต้องวินิจฉัยถึง "เจตนาประสงค์ต่อผล" และหรือ "เจตนาย่อมเล็งเห็นผล" ไปเป็นลำดับในการวินิจฉัยถึง "เจตนา"ในการกระทำผิดทำให้ผลของการวินิจฉัยแบ่งแยกความผิดในลักษณะดังกล่าว โดยเฉพาะการบุกรุกแล้วไปกระทำความผิดอีกฐานหนึ่งในทันที ในบางกรณีมีผลแตกต่างกันไปจากการวินิจฉัยโดยใช้หลัก "นิติวิธี"โดยถูกต้อง การนำ "เจตนา" มาเป็นหลักเกณฑ์ในการพิจารณาแบ่งแยกความผิด "หลายบทหลายกระทง" ของนักกฎหมายไทย ก่อให้เกิดผลเป็นการพัฒนาหลักเกณฑ์การวินิจฉัยความผิดอาญาในความผิดซับซ้อนให้มีความสมบูรณ์มากยิ่งขึ้นกว่า การใช้หลัก "ต่างกรรมต่างวาระ" ในอดีต และจะยิ่งมีความถูกต้องสมบูรณ์ยิ่งขึ้นไปอีก หากนักกฎหมายไทยได้คำนึงถึงหลัก "นิติวิธี" ในการวินิจฉัยถึง "เจตนา" ของผู้กระทำผิดในความผิดฐานบุกรุกแล้วไปกระทำความผิดอีกฐานหนึ่ง รวมทั้งในความผิดซับซ้อนอันเป็นความผิดอาญาในลักษณะอื่น ๆ ด้วย