การศึกษาแรงจูงใจของแม่บ้านในการเข้าเป็นสมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกร อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแรงจูงใจในการเข้าเป็นสมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกร และเพื่อนทราบถึงปัญหา และแนวทางแก้ไขของแม่บ้านเกษตรกรในการเข้าเป็นสมาชิกกลุ่ม แม่บ้านเกษตรกร กลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ สมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรในเขตอำเภอแม่ริม เท่านั้น จำนวน 180 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย โดยแยกเป็นผู้ให้ข้อมูลจาก กลุ่มแม่บ้านเกษตรกรระดับที่ 1 จำนวน 12 คน จากกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรระดับที่ 2 จำนวน 48 คนและจากกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรระดับที่ 3 จำนวน 120 คน ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์ผลทาง สถิติ โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ สถิติ F-test เพื่อทดสอบความแตกต่างระหว่างกลุ่มต่างๆ และชนิดของแรงจูงใจในการ เข้าเป็นสมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกร ผลการศึกษาปรากฏดังนี้ สมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรทั้ง 3 ระดับ ส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 30-40 ปี ร้อยละ 77.8 มีการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ร้อยละ 28.3 มีพื้นที่เป็นของตนเอง ร้อยละ 56.7 ไม่มี พื้นที่เป็นของตนเองและไม่ได้ทำการเกษตร ส่วนที่เหลือเช่าพื้นที่เพื่อทำการเกษตร มี ประสบการณ์ในการฝึกอบรมทางด้านการเกษตร 1-2 ครั้งต่อปี และมีการติดต่อพบปะกับเจ้า หน้าที่ 1 ครั้งต่อเดือน ผลการศึกษาเพื่อหาความแตกต่างของแรงจูงใจในกลุ่มแม่บ้านทั้ง 3 ระดับ และความ แตกต่างของแรงจูงใจชนิดต่างๆ ทั้ง 4 ชนิด (แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ แรงจูงใจใฝ่สัมพันธ์ แรงจูงใจใฝ่ผลประโยชน์ทางวัตถุ แรงจูงใจใฝ่ชื่อเสียง) ก่อนที่จะเข้ามาเป็นสมาชิกกลุ่ม แม่บ้านเกษตรกร พบว่า แรงจูงใจทั้ง 4 ชนิด มีความสำคัญกับแม่บ้านไม่แตกต่างกัน และ เมื่อแยกตามระดับกลุ่มพบว่ามีความแตกต่างกัน สมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรระดับที่ 1 มีแรงจูงใจทั้ง 4 ชนิดเท่าเทียมกัน สมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรระดับที่ 2 มีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์มากที่สุด สมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรระดับที่ 3 มีแรงจูงใจใฝ่สัมพันธ์มากที่สุด ปัญหาที่สมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรพบมีเพียงเล็กน้อย คือ ขาดความรู้ทางด้านเกษตร ขาดความรู้ทางด้านเคหกิจเกษตร ผลผลิตราคาต่ำ ไม่มีตลาดรองรับผลผลิต ขาดแหล่งเงินทุน และสมาชิกไม่ค่อยมีเวลาร่วมกิจกรรม