การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกการแก้ปัญหาต่อ พฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สาม คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ประจำปีการศึกษา 2538 เฉพาะเพศหญิง จำนวน 24 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างโดยใช้วิธี การสุ่มจากนักศึกษาที่สมัครเข้าร่วมการวิจัย และมีคะแนน พฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตระดับกลางและสุ่มกลุ่ม ตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 12 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยโปรแกรมการฝึก การแก้ปัญหาเกี่ยวกับพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิต ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และแบบวัดพฤติกรรมการดูแลตนเองด้าน สุขภาพจิตของจินตนา ผูนิพันธุ์ (2534 ข) ให้นักศึกษากลุ่ม ทดลองเข้ารับการฝึกการแก้ปัญหาตามโปรแกรมจำนวน 12 ครั้ง สำหรับนักศึกษากลุ่มควบคุมให้อยู่ในสภาพการเรียนการสอนตาม ปกติ ทำการเก็บข้อมูล 2 ระยะคือ ระยะก่อนการฝึกการแก้ ปัญหาและระยะหลังการฝึกการแก้ปัญหา วิเคราะห์ความแตกต่าง ของค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิต ก่อนและหลังการฝึกการแก้ปัญหา โดยใช้สถิติ t-test ทั้ง dependent t-test และ independent t-test ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ค่าเฉลี่ยของคะแนน พฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของนักศึกษากลุ่มทดอง ในระยะหลังการฝึกการแก้ปัญหามากกว่าก่อนการฝึกการแก้ปัญหา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยของคะแนน พฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของนักศึกษากลุ่มควบคุม ระยะก่อนและหลังการฝึกการแก้ปัญหาของนักศึกษากลุ่มทดลอง ไม่แตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ .05 และเมื่อเปรียบเทียบ ค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของ นักศึกษากลุ่มทดลองและนักศึกษากลุ่มควบคุมหลังการฝึกการ แก้ปัญหาของนักศึกษากลุ่มทดลอง พบว่าค่าเฉลี่ยของคะแนน พฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของนักศึกษากลุ่มทดลอง มากกว่านักศึกษากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05