การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรม การเผชิญปัญหา ภาวะสุขภาพ และหาความสัมพันธ์ระหว่าง พฤติกรรมการเผชิญปัญหาและภาวะสุขภาพของหญิงสูงอายุโรค ข้อเสื่อม กลุ่มตัวอย่างเป็นหญิงสูงอายุโรคข้อเสื่อมที่มา รับการตรวจรักษาที่ห้องตรวจโรคกระดูกและข้อ โรงพยาบาลนคร เชียงใหม่ ระหว่างเดือนตุลาคม ถึงเดือนธันวาคม 2537 จำนวน 50 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์ 3 ส่วน ซึ่งแบ่งเป็นแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบสัมภาษณ์ พฤติกรรมการเผชิญปัญหา ซึ่งผู้วิจัยประยุกต์จากแบบวัด พฤติกรรมการเผชิญปัญหาของจาโลวิค และแบบวัดภาวะสุขภาพ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นโดยผสมผสานแบบวัดผลกระทบโรคข้ออักเสบ ต่อภาวะสุขภาพของมีนาน และแบบวัดภาวะสุขภาพของ นิรนาท วิทยโชคกิตติคุณ ซึ่งประยุกต์จากแบบวัดภาวะสุขภาพ ของเดนิส นำเครื่องมือวิจัยไปหาความเที่ยงตรงด้านเนื้อหา โดยให้ผู้ทรงคุณวุฒิตรวจสอบ และนำไปหาค่าความเชื่อมั่น ด้วยวิธีของครอนบาค ได้ค่าความเชื่อมั่นของแบบสัมภาษณ์ พฤติกรรมการเผชิญปัญหาเท่ากับ 0.81 และแบบวัดภาวะสุขภาพ ของหญิงสูงอายุโรคข้อเสื่อมเท่ากับ 0.85 วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน มาตรฐาน และหาความสัมพันธ์โดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ ของเพียร์สัน ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า 1. หญิงสูงอายุโรคข้อเสื่อมที่เป็นกลุ่มตัวอย่างมี พฤติกรรมเผชิญปัญหาอยู่ในระดับต่ำ มีการใช้พฤติกรรมการ เผชิญปัญหาแบบเผชิญหน้ากับปัญหามากกว่าแบบบรรเทาอารมณ์ ตึงเครียด และแบบลดอารมณ์ตึงเครียด 2. กลุ่มตัวอย่างมีภาวะสุขภาพอยู่ในระดับดี และมี องค์ประกอบของภาวะสุขภาพทั้ง 4 ด้าน คือความสามารถของ ร่างกาย สภาวะทางจิตใจ พฤติกรรมสังคม และการรับรู้ภาวะ สุขภาพอยู่ในระดับดี 3. พฤติกรรมการเผชิญปัญหาแบบลดอารมณ์ตึงเครียด มีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะสุขภาพ อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .001 แต่ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรม การเผชิญปัญหาแบบเผชิญหน้ากับปัญหาและแบบบรรเทาอารมณ์ ตึงเครียดกับภาวะสุขภาพ