ปัญหาสำคัญในลำดับแรกๆ ที่รัฐบาลในประเทศกำลังพัฒนาต้องเผชิญ คือปัญหาในการจัดสรรงบประมาณเพื่อการพัฒนาทางสังคมและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ นอกจากนั้นเป็นที่ยอมรับกันมานานแล้วว่า ปัจจัยด้านสังคมกับปัจจัยการพัฒนาเศรษฐกิจต่างมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันโดยขณะที่สภาวะเศรษฐกิจกำลังเฟื่องฟู รายได้จากการจัดเก็บภาษีจะมีมากขึ้นและส่งผลให้รัฐบาลมีเสถียรภาพทางการเงินเพียงพอ ที่จะจัดสรรงบประมาณให้กับกิจกรรมโครงการต่างๆ เพื่อสังคมได้องค์ประกอบทางสังคมได้แก่องค์ประกอบทางการศึกษาและองค์ประกอบทางสุขภาพ หากมีการพัฒนาแล้วย่อมส่งผลต่อการพัฒนาผลิตภาพแรงงาน ซึ่งในท้ายที่สุดก็จะเป็นปัจจัยที่สำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจให้ยั่งยืนต่อไป การศึกษษนี้เป็นการศึกษาแบบจำลองทางสถิติของระบบเศรษฐกิจไทยในระดับมหภาค ประกอบด้วยภาคสาธารณสุข และภาคอุตสาหกรรมอื่นๆ ในระบบเศรษฐกิจ เพื่อที่จะทดสอบและเปรียบเทียบนโยบายต่างๆที่เกี่ยวข้องกับนโยบายด้านสาธารณสุขและนโยบายอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนโยบายการประกันสุขภาพถ้วนหน้า ที่ได้เริ่มดำเนินการในปี พ.ศ.2544 แบบจำลองนี้ได้ใช้วิธีการแบบกำลังสองน้อยที่สุดแบบสองขั้น(two-staged least squares) ในการประมาณสมการในแบบจำลองรวม 20 สมการ ข้อมูลที่ใช้เป็นข้อมูลรายไตรมาส โดยแหล่งข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุข สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักงานสถิติแห่งชาติ และธนาคารแห่งประเทศไทย ผลจากการทดสอบแบบจำลองแสดงให้เห็นว่า ระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า มีอิทธิพลน้อยต่อสถานะทางสุขภาพ แต่ในทางกลับกันแสดงให้เห็นถึงผลกระทบที่มีนัยสำคัญต่อรูปแบบค่าใช้จ่ายทางการแพทย์การปรับปรุงรูปแบบโดยมุ่งตรงไปที่รูปแบบการบริการด้านสุขภาพ เช่น การลงทุนด้านเทคโนโลยีทางการแพทย์หรือบุคลากรทางการแพทย์นั้น จะทำให้เกิดการพัฒนาทางด้านสุขภาพอย่างชัดเจนแต่ส่งผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่างไรก็ตามงบประมาณค่าใช้จ่ายของรัฐบาลในด้านการสาธารณสุขนั้น แสดงให้เห็นชัดว่าเป็นนโยบายที่มีประสิทธิผลมากต่อการพัฒนาสุขภาพและการพัฒนาระบบเศรษฐกิจ