การวิจัยเรื่อง "กระบวนการสร้างสรรค์ละครสำหรับเด็ก จากเรื่อง "เจ้าหงิญ" ของบินหลา สันกาลาคีรี นักเขียนรางวัลซีไรต์ ประจำปี 2548" นี้ เป็นการวิจัยเชิงสร้างสรรค์ (Creative Research) ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการสร้างสรรค์ละครสำหรับเด็กที่นำมาจากบทประพันธ์ในระดับรางวัลสำหรับผู้ใหญ่เรื่อง ลูกหามกับสามสหาย กับสายรุ้งสีที่แปด และ เพื่อศึกษาสารัตถะและสุนทรียรสของผู้ชมกลุ่มเด็กวัย6-12 ปี และผู้ใหญ่ โดยมีขอบเขตการวิจัยคือ สร้างสรรค์งานละครสำหรับเด็กจำนวน 1 เรื่อง คือ ลูกหามกับสามสหายกับสายรุ้งสีที่แปด จากผลงานรวมเรื่องสั้น "เจ้าหงิญ" จำนวน 2 เรื่อง คือ เรื่องลูกหามกับสามสหายและเรื่องสีที่แปดของรุ้งกินน้ำ โดยขมวดเรื่องราวทั้งสองเรื่องให้เป็นเรื่องเดียวกัน และบันทึกกระบวนการสร้างสรรค์ละครทั้งหมดเป็นลายลักษณ์อักษรโดยมีขั้นตอนต่างๆ คือ ขั้นการเตรียมการแสดง (Pre-Production) ขั้นการแสดง (Production) และ ขั้นหลังการแสดง (Post-Production) ในการศึกษาสารัตถะและสุนทรียรสที่ผู้ชมได้รับ ได้นำผลงานละครที่ผลิตไปจัดแสดงในโรงเรียนที่มีนักเรียนระดับประถมศึกษาจำนวน 2 โรงเรียน จัดแสดง 2 รอบ โดยกำหนดผู้ชมเป็นเด็กวัย 6-12 ปี จำนวน 200 คน และจัดแสดงให้ผู้ชมที่เป็นผู้ใหญ่จำนวน 3 รอบ ประมาณ 200 คน ผลการสร้างสรรค์สามารถถอดองค์ความรู้ภายใต้รูปแบบละครเด็กในรูปแบบนิทาน แสดงเทคนิคต่างๆอย่างหลากหลาย โดยสื่อผ่านการใช้แสงสีชมพู และเสียงกล่องดนตรีและเปียโนเป็นดนตรีประกอบ การออกแบบเครื่องแต่งกาย ฉากและอุปกรณ์ประกอบฉาก เน้นที่ความเรียบง่ายเพื่อสื่อแก่นความคิดของเรื่องที่มุ่งเสียดสีระบอบเศรษฐกิจและวิธีคิดแบบทุนนิยม ผลการรับรู้สารัตถะและสุนทรียรสสรุปได้ว่า ผู้ชมในทุกเพศทุกวัยมีระดับความชอบละครเฉลี่ย 4.40 จากคะแนนเต็ม 5 องค์ประกอบของละครสามอันดับแรกที่ผู้ชมชื่นอบ คือ นักแสดง บทละคร ดนตรีและเสียงประกอบเฉลี่ยร้อยละ 21.80, 16.80 และ 15.80 ตามลำดับในส่วนของตัวละครส่วนใหญ่ชื่นชอบตัวละครที่มีความตลกมีทักษะทางการแสดงสูง และมีบทบาทปรากฎตัวบนเวทีมากพอสมควร เช่น ทหาร เจ้าหญิง และพระราชินี อย่างไรก็ตาม ตัวละครเจ้าหญิง ผู้ชมวัยเด็กกับผู้ใหญ่ชื่นชอบไม่เหมือนกัน ทั้งนี้อาจเป็นเพราะเจ้าหญิงมีความแตกต่างจากเจ้าหญิงในขนบ ทั้งรูปร่างหน้าตา และอุปนิสัย ส่วนสารัตถะที่ผู้ชมได้รับจากละคร ผู้ชมที่เป็นเด็กวัย 6-12 ปี คิดว่าละครต้องการสื่อสารเรื่อง อย่ามองคนแค่ภายนอก การปรับตัว ไม่เอาแต่ใจ และความสามัคคี ส่วนผู้ชมที่เป็นผู้ใหญ่คิดว่าละครต้องการสื่อสารเรื่อง ความพอเพียง ทุกอย่างอยู่ที่เราคิด และสอนการดำเนินชีวิตในโลกทุกวันนี้