การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ออกแบบ สร้าง และประเมินผลการออกแบบแผนที่ภาพเคลื่อนไหวและแผนที่แบบสถิต ซึ่งจะเน้นการนำตัวแปรเชิงทัศน์แบบพลวัติและแบบสถิตมาใช้ร่วมกันในการออกแบบสัญลักษณ์ เพื่อแสดงเหตุการณ์อุทกภัย ชนิดมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ใช้แผนที่ ในการศึกษาวิจัยครอบคลุมการศึกษาทฤษฎีต่างๆ ของการออกแบบแผนที่เฉพาะกิจ (ThematicMaps) และการออกแบบสัญลักษณ์ทางแผนที่ มีการนำทฤษฎีมาใช้ในการพัฒนาออกแบบและสร้างแผนที่แบบสถิตและแผนที่ภาพเคลื่อนไหวด้วยตัวแปรเชิงทัศน์ทั้งสองแบบโดยได้จัดทำแผนที่จำนวน 9 ชุดได้แก่ คือแผนที่มูลค่าความเสียหาย แผนที่พื้นที่อันตรายและการเสียชีวิต แผนที่การเกิดโรคแผนที่ลักษณะภูมิประเทศและระดับน้ำ แผนที่พื้นที่ป่าไม้ แผนที่การอพยพหนีภัย แผนที่เส้นทางคมนาคมชำรุด แผนที่พายุ และแผนที่ปริมาณน้ำสะสมในลุ่มน้ำมูล-น้ำชี โดยทำการทดสอบสมมุติฐานว่าระหว่างแผนที่ภาพเคลื่อนไหวและแผนที่แบบสถิต แผนที่ชนิดใดมีความสามารถในการนำเสนอสารสนเทศได้ดีกว่ากัน โดยแบ่งกลุ่มในการศึกษาออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ดูแผนที่สถิต และกลุ่มที่ดูแผนที่ภาพเคลื่อนไหว กลุ่มละ 30 คน โดยการถามคำถามแล้วให้ตอบคำถาม แล้วทำการเก็บรวบรวมข้อมูลจากการทดลองที่ได้มาประมวลผลทางสถิติ ในการทดสอบสมมุตินี้ได้ใช้การทดสอบทางสถิติแบบ Z-test ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05ผลการวิจัยพบว่าแผนที่ทั้งสองแบบมีความสามารถในการนำเสนอได้ไม่แตกต่างกันในแผนที่มูลค่าความเสียหาย แผนที่โรคติดต่อ แผนที่ลักษณะภูมิประเทศและระดับน้ำท่วม แผนที่การอพยพหนีภัย และแผนที่ปริมาณน้ำสะสมในลุ่มน้ำมูล-น้ำชี และมีความแตกต่างในการนำเสนอในแผนที่ชุดแผนที่พื้นที่อันตรายและการเสียชีวิต แผนที่พื้นที่ป่าไม้ แผนที่เส้นทางคมนาคมชำรุด และแผนที่พายุ ดังนั้นจึงพบว่าแผนที่เฉพาะกิจและลักษณะพลวัตในบางลักษณะเท่านั้นที่มีความสามารถในการนำเสนอได้ดีกว่าแผนที่สถิต เกี่ยวกับเรื่องราวอุทกภัย ในการออกแบบและสร้างแผนที่ด้วยตัวแปรเชิงทัศน์แบบสถิติและแบบภาพพลวัตที่สามารถประยุกต์ใช้ร่วมกันได้อย่างหลากหลาย