งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาพฤติกรรมการดูดติดผิวและการเคลื่อนที่ของอาร์เซไนท์บนสภาวะน้ำใต้ดิน การทดลองทำกับดินตัวอย่าง 3 กลุ่มดิน คือ ดินร่วนเหนียวปนทราย, ดินร่วนเหนียว, และดินร่วนปนทราย ในงานวิจัยนี้ประกอบด้วยการทดลองในสองส่วน ซึ่งมีทั้งการทดลองแบบแบตซ์และแบบคอลัมน์ การทดลองแบบแบตซ์ได้ทำการศึกษาประสิทธิภาพและความสามารถในการดูดติดผิวของอาร์เซไนท์ด้วยดินตัวอย่าง โดยทำการศึกษาที่พีเอชของชุดทดลองเท่ากับ 4 7 และ 10 นอกจากนั้นได้ทำการทดลองถึงผลของอิออนรบกวนของไบคาร์บอเนตและฟอสเฟต ส่วนการทดลองแบบคอลัมน์ได้ศึกษาโดยป้อนสารเทรเซอร์เข้าสู่คอลัมน์เพื่อคำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์การกระจายตัว และทำการทดลองแบบคอลัมน์เพื่อเปรียบเทียบกับผลการประมาณการเคลื่อนที่ด้วยคอมพิวเตอร์โปรแกรมHYDRUS2D จากผลการทดลองแบบแบตซ์พบว่า ลำดับของความสามารถในการดูดติดผิวของดินตัวอย่าง คือ ดินร่วนเหนียว > ดินร่วนเหนียวปนทราย > ดินทรายร่วน เมื่อพิจารณาไอโซเทอมการดูดติดผิวของอาร์เซไนท์พบว่า ความสามารถในการดูดติดผิวของอาร์เซไนท์มีความสัมพันธ์กับไอโซเทอมการดูดติดผิวแบบแลงมัวร์ การทดลองแบบแบตซ์เมื่อมีอิออนรบกวนไบคาร์บอเนตมีความแตกต่างกับเมื่อไม่มีอิออนไบคาร์บอเนตรบกวนเล็กน้อย ส่วนอิออนรบกวนฟอสเฟตมีผลต่อความสามารถในการดูดติดผิวของอาร์เซไนท์อย่างมีนัยสำคัญ ผลการทดลองหาค่าสัมประสิทธิ์การกระจายตัวด้วยคอลัมน์ด้วยสารตามรอย พบว่า มีค่าเท่ากับ 2.89x10('-3) cm('2)/s สำหรับคอลัมน์ดินร่วนเหนียวปนทราย 2.7x10('-3)cm('2)/s สำหรับดินร่วนเหนียว และ 1.05x10('-2) cm('2)/s สำหรับดินทรายร่วน สำหรับการทดลองแบบคอลัมน์เพื่อหาความสามารถในการดูดติดผิวของอาร์เซไนท์ พบว่าลำดับความสามารถในการดูดติดผิวสอดคล้องกับการทดลองแบบแบตซ์ คือ ดินร่วนเหนียว > ดินร่วนเหนียวปนทราย > ดินทรายร่วนที่พีเอชเริ่มต้นเท่ากับ 7 และเมื่อพิจารณาที่ชนิดดินร่วนเหนียว พบว่าการดูดติดผิวที่พีเอช 4 > พีเอช 7 >พีเอช 10 ส่วนเมื่อมีผลของอิออนรบกวนร่วมด้วย พบว่า อิออนไบคาร์บอเนตทำให้การดูดติดผิวของอาร์เซไนท์ต่ำลงเพียงเล็กน้อย แต่อิออนฟอสเฟตทำให้การดูดติดผิวของอาร์เซไนท์ต่ำลงมากอย่างมีนัยสำคัญ การประมาณด้วยโปรแกรม HYDRUS2D เปรียบเทียบกับผลการดูดติดผิวด้วยคอลัมน์ พบว่าผลการทดลองแบบคอลัมน์ของดินร่วนเหนียวที่พีเอชเริ่มต้นเท่ากับ 10 มีค่าใกล้เคียงกับการประมาณด้วยโปรแกรม HYDRUS2D แต่ในการประมาณของดินร่วนเหนียวที่พีเอชเริ่มต้นเท่ากับ 4 และที่พีเอชเริ่มต้นเท่ากับ 7 ของดินร่วนเหนียวปนทราย ดินร่วนเหนียว และดินทรายร่วน ยังมีค่าความสามารถในการดูดติดผิวที่น้อยกว่าความเป็นจริง เนื่องมาจากโปแกรมในการประมาณการเคลื่อนที่นี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานของการดูดติดผิวแบบไม่สมดุลในสภาวะชั้นน้ำใต้ดิน