ผลของความเข้มข้นของน้ำเสียชุมชนสังเคราะห์ต่อระบบพื้นที่ชุ่มน้ำเทียมโกงกางใบใหญ่ ได้แบ่งการศึกษาเป็น 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาความสามารถในการบำบัดน้ำเสียสังเคราะห์ที่มีความเข้มข้นของทีเคเอ็นและฟอสฟอรัสทั้งหมดแตกต่างกัน 3 ระดับ คือความเข้มข้นปกติ (NW) ความเข้มข้น 5 เท่า (5 NW) และ 25 เท่าของความเข้มข้นปกติ(25 NW) และใช้น้ำจืดในชุดควบคุม โดยมีระยะเวลากักเก็บน้ำเสีย 7 วัน และปล่อยให้แห้ง3 วัน ทำการทดลองทั้งหมด 9 ครั้ง พบว่าชุดทดลองที่ได้รับน้ำเสีย 5NW มีเปอร์เซ็นต์การบำบัดบีโอดีและทีเคเอ็นสูงที่สุด คือ 97.35 และ 88.97 ตามลำดับ ส่วนเปอร์เซ็นต์การบำบัดฟอสฟอรัสทั้งหมดสูงที่สุดเมื่อชุดทดลองได้รับน้ำเสีย 25 NW คือ 0.13 เมื่อสิ้นสุดการทดลองให้น้ำเสีย พบว่า ดินและกล้าไม้ในทุกชุดการทดลองมีธาตุอาหารไนโตรเจนและฟอสฟอรัสสะสมสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) สำหรับการศึกษาในระยะที่ 2ได้ศึกษาผลของการชะระบบที่ผ่านการใช้บำบัดน้ำเสียในรยะที่ 1 ด้วยน้ำจืดเปรียบเทียบกับน้ำทะเล (15 psu) พบว่าน้ำชะระบบทั้งสองประเภททำให้ธาตุอาหารที่สะสมในชุดทดลอง 25 NWปลดปล่อยออกมาสูงที่สุดโดยน้ำจืดสามารถชะละลายสารอินทรีย์และธาตุอาหารฟอสฟอรัสได้ดี ขณะที่น้ำทะเลชะละลายธาตุอาหารไนโตรเจนได้ดี ซึ่งเมื่อสิ้นสุดการทดลอง พบว่า ปริมาณธาตุอาหารไนโตรเจนที่สะสมในดินและในใบของกล้าไม้มีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05)ขณะที่ฟอสฟอรัสมีค่าสูงขึ้นเล็กน้อย โดยสรุป ระบบพื้นที่ชุ่มน้ำเทียมโกงกางใบใหญ่สามารถบำบัดน้ำเสียที่มีความเข้มข้นแตกต่างกันได้ โดยสามารถบำบัดบีโอดีและทีเคเอ็นได้ดีขณะที่บำบัดฟอสฟอรัสทั้งหมดได้ต่ำ ซึ่งการให้น้ำเสียมีผลทำให้ดินและกล้าไม้มีธาตุอาหารไนโตรเจนและฟอสฟอรัสสะสมสูงขึ้น และการให้น้ำจืดและน้ำทะเลชะระบบมีผลทำให้ธาตุอาหารปลดปล่อยออกมาต่างกัน