การดูดซับของสารลดแรงตึงผิวบนพื้นผิวของแข็งเป็นงานวิจัยที่ได้รับความสนใจเนื่องจากหากมีการออกแบบการใช้งานของสารลดแรงตึงผิวบนตัวกลางไม่ถูกวิธีจะทำให้การใช้งานของสารลดแรงตึงผิวมีประสิทธิภาพลดลง เป็นผลให้มีการใช้ปริมาณของสารลดแรงตึงผิวเพิ่มขึ้น และจะส่งผลให้ค่าใช้จ่ายของระบบบำบัดนั้นเพิ่มขึ้น งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะหาแนวทางเพิ่มการละลายของสารอินทรีย์โดยใช้สารลดแรงตึงผิวผสมประจุลบและประจุบวกบนคอลัมน์ซิลิกา โดยการศึกษาในครั้งนี้จะเปรียบเทียบการดูดซับของสารลดแรงตึงผิวของระบบสารลดแรงตึงผิวผสมระหว่างสารลดแรงตึงผิวประจุลบ โซเดียมโดเดกซิลซัลเฟต (เอสดีเอส)และประจุบวก เพนตะเมตทิลโอลิล อัลคิล1, 3- โพรเพน ไดแอมโมเนียม ไดคลอไรด์ (พีเอดีดี)ที่สัดส่วน 1:3 และระบบของสารลดแรงตึงผิวเดี่ยวบนตัวกลางซิลิกา นอกจากนี้ ศึกษาการละลายและการเคลื่อนย้ายของสารอินทรีย์ชนิดมีขั้ว (สไตรีน) แะลไม่มีขั้ว (เอทิลไซโคลเฮกเซน)ในสารลดแรงตึงผิวที่ถูกดูดซับอยู่บนตัวกลาง เปรียบเทียบกับการใช้สารลดแรงตึงผิวแบบประจุบวกชนิดเดียว ผลการศึกษาพบว่าสารลดแรงตึงผิวชนิดผสมจะช่วยทำให้เกิดการดูดซับมากกว่าการใช้สารลดแรงตึงผิวประจุบวกชนิดเดียว ค่าการดูดซับของทั้งสองระบบเท่ากับ 0.49 มิลลิโมล/กรัมหรือ 2.08 โมเลกุล/ตารางนาโนมิเตอร์ และ 0.23 มิลลิโมล/กรัม หรือ 0.98 โมเลกุล/ตารางนาโนมิเตอร์ตามลำดับ ความสามารถในการละลายสารอินทรีย์ชนิดมีขั้วและไม่มีขั้วเพิ่มขึ้นในสารลดแรงตึงผิวชนิดผสม สำหรับสารอินทรีย์ชนิดมีขั้ว ความสามารถในการละลายและอัตราการเคลื่อนย้ายในสารลดแรงตึงผิวผสม มีค่าเท่ากับ 0.89 โมเลกุล/ตารางนาโนมิเตอร์ และ 12.8 ตามลำดับความสามารถในการละลายและอัตราการเคลื่อนย้ายของสารอินทรีย์ชนิดไม่มีขั้ว ในสารลดแรงตึงผิวผสมมีค่าเท่ากับ 1.08 โมเลกุล/ตารางนาโนมิเตอร์ และ 60.95 ตามลำดับ นอกจากนี้ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า การละลายของสารอินทรีย์ชนิดไม่มีขั้วในสารลดแรงตึงผิวที่ถูกดูดซับอยู่บนตัวกลางมีค่ามากกว่าสารอินทรีย์ชนิดมีขั้ว