งานวิจัยนี้ศึกษาการใช้พอลิไวนิลอะซีเทต (พีวีเอซี) ชนิดกระจายตัวในน้ำในการเตรียมเมทริกซ์ชนิดออกฤทธิ์นาน โดยกระบวนการพ่นแห้ง โดยศึกษาเปรียบเทียบตัวยาจำลองที่มีค่าการละลายแตกต่างกัน 3 ชนิด คือ ดิลไทอะเซม ไฮโดรคลอไรด์, ทีโอฟิลินและฟูโรซีมายด์ การศึกษาคุณสมบัติทางกายภาพของผงพ่นแห้งร่วมระหว่างตัวยากับพีวีเอซี พบว่าอนุภาคพ่นแห้งร่วมระหว่างทีโอฟิลินกับพีวีเอซีมีความกลมมากกว่าอนุภาคพ่นแห้งร่วมระหว่างฟูโรซีมายด์กับพีวีเอซีและดิลไทอะเซม ไฮโดรคลอไรด์กับพีวีเอซี ตามลำดับ ทำให้อนุภาคพ่นแห้งร่วมระหว่างทีโอฟิลินกับพีวีเอซีมีการไหลที่ดี อนุภาคพ่นแห้งของตัวยาทั้งสามชนิดมีการกระจายขนาดของอนุภาคแคบ การศึกษาคุณสมบัติทางเอกซ์เรย์ดิฟเแฟรคโทรเมทรี พบว่าหลังจากผ่านกระบวนการพ่นแห้งกับพีวีเอซี ดิลไทอะเซมไฮโดรคลอไรด์และฟูโรซีมายด์กระจายตัวอยู่ในรูปอสัณฐาน สำหรับทีโอฟิลินกระจายตัวอยู่ทั้งในรูปผลึกและ อสัณฐาน นอกจากนี้ลักษณะทางเอกซ์เรย์ของผงพ่นแห้งร่วมระหว่างทีโอฟิลินกับพีวีเอซีแสดงให้เห็นว่า เกิดการเปลี่ยนแปลงผลึกจากทีโอฟิลิน แอนไฮดรัส form II เป็น ทีโอฟิลิน แอนไฮดรัส form Iการวิเคราะห์ทางดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิงแคลอริเมทรีและอินฟราเรดสเปกโตรสโคปี แสดงให้เห็นว่าไม่เกิดปฏิกิริยาระหว่างตัวยาและพีวีเอซีหรือส่วนประกอบอื่นในตำรับ ยกเว้นผงพ่นแห้งของตัวยาฟูโรซีมายด์ที่แสดงให้เห็นว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงสเปกตรัม เมื่อนำผงพ่นแห้งของตัวยาทั้งสามชนิดไปตอกอัดเป็นยาเม็ดชนิดเมทริกซ์ พบว่าปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการปลดปล่อยตัวยา คือ ค่าการละลายของตัวยา, ปริมาณของพอลิเมอร์ และความเป็นกรดด่างของตัวกลางการละลายขณะที่แรงตอกที่ใช้ไม่มีผลต่อการปลดปล่อยตัวยา จลนศาสตร์ของการปลดปล่อยยาเป็นไปตามรากที่สองของเวลาดังนั้นกลไกหลักในการควบคุมปลดปล่อยตัวยาคือการแพร่ของยาในตัวกลางการละลาย แต่ที่ปริมาณพอลิเมอร์ต่ำอาจมีกลไกของการกร่อนร่วมด้วย ซึ่งสรุปได้ว่าพีวีเอซี ชนิดกระจายตัวในน้ำสามารถใช้ร่วมกับกระบวนการพ่นแห้งเพิ่มผลิตเมทริกซ์ชนิดออกฤทธิ์นานได้