วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการนำธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในภาครัฐ เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาให้แก่หน่วยงานภาครัฐที่ประสงค์จะนำธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์มาใช้ ซึ่งจะช่วยส่งเสริมให้มีการใช้ธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์อย่างมีประสิทธิภาพและครบวงจรอย่างแท้จริง โดยมีขอบเขตการวิจัยที่เน้นการนำธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในพิธีการศุลกากรเกี่ยวกับการนำเข้าและส่งออกสินค้า ซึ่งจะช่วยให้ผู้ประกอบการเกิดความมั่นใจในการทำธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์กับกรมศุลกากรมากขึ้น ผู้วิจัยศึกษาวิจัยจากข้อมูลเอกสารประกอบกับข้อมูลจากแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ ผลการศึกษาปรากฏว่า ขณะนี้พระราชบัญญัติว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์พ.ศ.2544 มีผลบังคับใช้แล้ว และมาตรา 35 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวกำหนดให้การทำธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ภาครัฐต้องทำตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกา การกระทำนั้นจึงจะมีผลโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่ในปัจจุบันยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาตามความในมาตรา 35 จึงถือเป็นปัญหาสำคัญประการหนึ่งที่มีผลต่อความมั่นใจของผู้ประกอบการในการเข้าทำธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์กับภาครัฐเพราะยังขาดความชัดเจนว่าธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ที่ทำลงไปนั้น จะมีผลโดยชอบด้วยกฎหมายเช่นเดียวกับการดำเนินการตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กฎหมายในเรื่องนั้นกำหนดหรือไม่ ดังนั้น จึงส่งผลให้การใช้ธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์เป็นไปอย่างไม่มีประสิทธิภาพและครบวงจรอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาพบว่ายังมีปัญหาอื่นที่ส่งผลกระทบต่อความมั่นใจในการปฏิบัติพิธีการศุลกากรด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์และเป็นปัญหาที่ทำให้ไม่สามารถบังคับใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์พ.ศ.2544 ได้อย่างเต็มที่ ได้แก่ ปัญหาเรื่องความรับผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ.2469 ปัญหาเรื่องความปลอดภัยของข้อมูล ปัญหาความพร้อมของคู่กรณีที่เกี่ยวข้องและปัญหาเรื่องการใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบของเจ้าหน้าที่