การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบปริมาณการดูดติดผิว (AdsorptionCapacity) ระหว่างถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลามะพร้าวและกะลาปาล์มในการลดค่าซีโอดีของน้ำเสียจากกระบวนการพิมพ์ และหาประสิทธิภาพการทำงานของถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลามะพร้าวและกะลาปาล์มจากการทดลองด้วยระบบดูดติดผิวแบบคอลัมน์จำลอง จากการศึกษาพบว่าถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลามะพร้าวมีความสามารถในการดูดติดผิวมากกว่าถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลาปาล์ม โดยไอโซเทอมการดูดติดผิวของถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลามะพร้าวสอดคล้องกับสมการการดูดติดผิวแบบแลงเมียร์ q=0.1122C(,e)/(1+2.69 x 10('-4)C(,e)) มากกว่าแบบฟรุนดลิซ q=0.1285 C(,e)('1/1.0367) สำหรับถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลาปาล์มสอดคล้องกับสมการดูดติดผิวทั้งสมการแบบแลงเมียร์ q=0.0601C(,e)/(1+5.05 x 10('-4)C(,e)) และแบบฟรุนดลิซ q=0.0711 C(,e)('1/1.0562) และจากการศึกษาระบบดูดติวผิวคอลัมน์จำลองในการลดค่าซีโอดีจากน้ำเสียโดยใช้สมการ Bohart-Adamsก็ให้ผลสอดคล้องเช่นเดียวกับการศึกษาไอโซเทอม และการประเมินประสิทธิภาพการทำงานของชั้นถ่านกัมมันต์ที่มีพื้นที่หน้าตัด 1 m('2) และสูง 1 m ที่อัตราการบำบัด 1.6 m('3)/m('2).hrและที่จุดเบรคทรูจ์ Ce/Co = 0.49 พบว่าถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลามะพร้าวมีประสิทธิภาพการทำงานร้อยละ 50 ส่วนถ่านกัมมันต์ที่ผลิตจากกะลาปาล์มมีประสิทธิภาพการทำงานร้อยละ 35