การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง 1) รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็ก 2) รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างครูกับเด็กกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็ก 3) รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเพื่อนกับเด็กกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็ก 4) การเปิดรับโฆษณาทางโทรทัศน์กับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็ก โดยใช้การวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนอายุ 9-12 ปี ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกสามารถแบ่งออกได้เป็น 8 แบบ ได้แก่ ความสัมพันธ์แบบเสมอภาค ความสัมพันธ์แบบเปิดโอกาส ความสัมพันธ์แบบปกป้องคุ้มครอง ความสัมพันธ์แบบละเลย ความสัมพันธ์แบบเปรียบเทียบ ความสัมพันธ์แบบเผด็จการ ความสัมพันธ์แบบห่วงใย และความสัมพันธ์แบบทอดทิ้ง รูปแบบความสัมพันธ์ที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็กอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ รูปแบบความสัมพันธ์แบบเสมอภาค และรูปแบบความสัมพันธ์แบบปกป้องคุ้มครอง 2. รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างครูกับเด็ก สามารถแบ่งออกได้เป็น 5 แบบ ได้แก่รูปแบบความสัมพันธ์แบบสนิทสนม รูปแบบความสัมพันธ์แบบร่วมมือซึ่งกันและกัน รูปแบบความสัมพันธ์แบบเชื่อฟัง รูปแบบความสัมพันธ์แบบไม่กล้า และรูปแบบความสัมพันธ์แบบอคติรูปแบบความสัมพันธ์ที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็กอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ รูปแบบความสัมพันธ์แบบสนิทสนมและรูปแบบความสัมพันธ์แบบร่วมมือซึ่งกันและกัน 3. รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเพื่อนกับเด็ก สามารถแบ่งออกได้เป็น 4 แบบได้แก่ กลุ่มเด็กเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ กลุ่มเด็กเห็นอกเห็นใจผู้อื่น กลุ่มเด็กสันโดษและกลุ่มเด็กขาดความมั่นใจ โดยกลุ่มเด็กเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และ กลุ่มเด็กเห็นอกเห็นใจผู้อื่น มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็กอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 4. การเปิดรับโฆษณาทางโทรทัศน์มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการซื้อสินค้าของเด็กอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ