วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการของเมืองและพื้นที่ว่างในชุมชนเมืองอุตรดิตถ์ ลักษณะพื้นที่ว่างในเมืองและความสัมพันธ์กับชุมชนเมืองวิเคราะห์ศักยภาพและข้อจำกัดของพื้นที่ว่างในชุมชนเมือง รวมถึงเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการใช้ประโยชน์ที่ว่างในชุมชนเมือง ผลการศึกษา พบว่า พัฒนาการของเมืองอุตรดิตถ์เริ่มมีความชัดเจนเมื่อมีทางรถไฟผ่านเมือง ซึ่งมีผลต่อการย้ายศูนย์กลางจากท่าอิฐมาสู่ศูนย์กลางเมืองในปัจจุบันต่อมาเมืองมีการขยายตัวตามเส้นทางคมนาคมหลัก ส่วนการพัฒนาการของพื้นที่ว่างนั้นความชัดเจนของการใช้พื้นที่เพื่อสาธารณะเริ่มมีในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา โดยมีสนามกีฬาพระยาพิชัยเป็นพื้นที่ว่างสาธารณะแห่งแรกของเมือง พื้นที่ว่างในเมืองมี 2 หน้าที่หนัก คือ พื้นที่ว่างเพื่อให้บริการ และพื้นที่ว่างเพื่อเป็นส่วนประกอบของเมืองโดยพื้นที่ว่างเพื่อให้บริการแบ่งได้ 3 ระดับคือ ระดังเมือง ระดับย่าน และระดับชุมชน ซึ่งในแต่ละระดับนั้นมีลักษณะพื้นที่ กิจกรรมลักษณะการใช้พื้นที่ และกลุ่มผู้ใช้ที่แตกต่างกันออกไป ส่วนพื้นที่ว่างเพื่อเป็นส่วนประกอบของเมืองสามารถแบ่งได้เป็น พื้นที่ว่างเกษตรกรรม พื้นที่ว่างคูคลองพื้นที่ว่างในสถาบัน และพื้นที่ว่างตามเส้นทางคมนาคม ศักยภาพของพื้นที่ว่างนั้นสามารถแบ่งได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มพื้นที่ที่มีศักยภาพสูง กลุ่มพื้นที่ที่มีศักยภาพปานกลาง และกลุ่มพื้นที่ที่มีศักยภาพต่ำโดยพิจารณาจากลักษณะทางกายภาพของพื้นที่ กิจกรรมที่เกิดขึ้น การมาใช้พื้นที่ของผู้คนกลุ่มผู้ใช้ ช่วงเวลาของการเกิดขึ้นกิจกรรม และความคิดเห็นจากกลุ่มผู้ใช้ ปัญหาของพื้นที่ว่างในเมืองอุตรดิตถ์ไม่ได้อยู่ที่ความขาดแคลน แต่เป็นการใช้พื้นที่ว่างที่ไม่เต็มศักยภาพของพื้นที่ บางแห่งถูกปล่อยปะละเลย ดังนั้นแนวทางในการพัฒนาพื้นที่ว่างนั้นควรพิจารณาความต้องการของผู้ใช้และความเป็นธรรมชาติของพื้นที่เป็นหลัก โดยพัฒนาให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุดควรส่งเสริมกิจกรรมในพื้นที่ให้มีความเหมาะสมกับสภาพของพื้นที่ว่าง เพื่อเป็นการดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาทำกิจกรรมในพื้นที่ให้มากขึ้น โดยเฉพาะพื้นที่ว่างในแต่ละระดับและแต่ละหน้าที่ควรปรับปรุงในเรื่องความเชื่อมโยงพื้นที่ว่างของชุมชนเมืองเข้าไว้ด้วยกัน