วัตถุประสงค์ของการวิจัยเพื่อศึกษาพฤติกรรมการรับโมเมนต์ดัดของคานคอนกรีตที่เสริมกำลังด้วยวิธีอัดแรงภายนอกโดยวิธีการเชิงเลข ตัวแปรที่นำมาพิจารณาได้แก่ พื้นที่หน้าตัดลวดอัดแรง หน่วยแรงดึง ระยะเยื้องศูนย์ แนวการวางตัวของลวดอัดแรง จำนวนและตำแหน่งของดีวิเอเตอร์ ขอบเขตของการศึกษาครอบคลุมเฉพาะการเสริมกำลังในกรณีที่แนวการวางตัวของลวดอัดแรงอยู่ต่ำกว่าระดับท้องคานไปไม่เกินสองเท่าของความลึกคาน คานที่ใช้ในการศึกษาเป็นรูปแบบของโครงสร้างสะพานได้แก่ RC SLAB, PC PLANK GIRDER, PC BOX GIRDER และPC I GIRDER จากการศึกษาการเสริมกำลังโมเมนต์ดัดของคานคอนกรีตด้วยวิธีอัดแรงภายนอกพบว่า เมื่อเพิ่มพื้นที่หน้าตัดลวดอัดแรงภายนอก คานจะมีกำลังรับโมเมนต์ดัดและสติฟเนสเพิ่มขึ้นแต่ความเหนียวของคานจะลดลง โดยหน่วยแรงดึง (prestressingstress) ที่ใช้ในการดึงลวดอัดแรงภายนอกไม่มีผลต่อกำลังรับโมเมนต์ดัดและความเหนียวของคาน แต่ถ้าเพิ่มแรงดึงที่ใช้ในการดึงลวดอัดแรงจะทำให้คานมีสติฟเนสและน้ำหนักแตกร้าวเพิ่มขึ้น การเพิ่มระยะเยื้องศูนย์ทำให้คานมีกำลังรับโมเมนต์ตัดเพิ่มข้นแต่ไม่มีผลต่อความเหนียว เมื่อระยะเยื้องศูนย์เพิ่มขึ้นและใช้หน่วยแรงดึงมากคานจะมีสติฟเนสลดลง ในขณะที่เมื่อใช้หน่วยแรงดึงน้อยคานจะมีสติฟเนสเพิ่มขึ้น การลดจำนวนดีวิเอเตอร์จะมีผลน้อยต่อการลดลงของระยะเยื้องศูนย์ เมื่อเสริมกำลังโดยใช้ระยะเยื้องศูนย์มาก การลดจำนวนดีวิเอเตอร์จะทำให้กำลังรับโมเมนต์ดัดลดลงน้อยกว่าเมื่อเสริมกำลังโดยใช้ระยะเยื้องศูนย์น้อยแนวการวางตัวของลวดอัดแรงภายนอกมีผลต่อกำลังรับโมเมนต์ดัด สติฟเนส และความเหนียวของคาน โดยในการกำหนดแนวการวางตัวของลวดอัดแรงภายนอกต้องคำนึงถึงการเพิ่มขึ้นของหน่วยแรงดึงในลวดอัดแรงเมื่อมีน้ำหนักกระทำและรูปแบบของน้ำหนักกระทำแนวการวางตัวของลวดอัดแรงเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมูให้กำลังรับโมเมนต์ดัด สติฟเนสและความเหนียวได้ดีกว่าแนวการวางตัวของลวดอัดแรงเป็นรูปตัววี นอกจากนี้พบว่าคานสะพานทุกประเภทที่นำมาศึกษามีพฤติกรรมคล้ายคลึงกันเมื่อเสริมกำลังรับโมเมนต์ดัดด้วยวิธีอัดแรงภายนอก