งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาการวัดความเป็นเบสของพื้นผิวตัวเร่งปฏิกิริยาด้วยการดูดซับพายโรล โดยทำการศึกษาความแตกต่างของสัญญาณอินฟราเรดองการดูดซับเมเลกุล โพรบลงบนตำแหน่งเบสบรอนสเตดและตำแหน่งเบสลิวอิสของแมกนีเซียมออกไซด์และแคลเซียมไฮดรอกไซด์ซึ่งเป็นตัวแทนสารประกอบโลหะออกไซด์และโลหะไฮดรอกไซด์ และได้นำมาประยุกต์ใช้กับตัวเร่งปฏิกิริยาในกลุ่มของซีโอไลต์ คือ โซเดียมวายซีโอไลต์และโซเดียมอาร์เดไนต์ซีโอไลต์ การวิเคราะห์ทำทั้งเชิงคุณภาพด้วยเทคนิคฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มอินฟราเรดและเชิงปริมาณด้วยแก๊สโครมาโทกราฟ จากผลจากการทดลองพบว่าเวลาที่เหมาะสมในการปล่อยให้ไอของพายโรลผ่านเข้าไปสัมผัสกับสารตัวอย่างคือ 10 นาที และเวลาที่เหมาะสมที่ใช้ในการทำให้ระบบเป็นสูญญากาศเพื่อทำให้ไอของพายโรลที่ไม่ได้ถูกดูดซับไว้บนพื้นผิวของสารตัวอย่างและโมเลกุลของพายโรลบางส่วนที่มีการดูดซับแบบกายภาพหลุดออกมาคือ 90 นาที สำหรับการศึกษาการดูดซับในเชิงปริมาณด้วยแก๊สโครมาโทกราฟนั้นได้ทำการศึกษาในเชิงเปรียบเทียบกับปริมาณการดูดซับของแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ พบว่าในตัวอย่างคือแมกนีเซียมออกไซด์, โซเดียมวายซีโอไลต์ และแคลเซียมไฮดรอกไซด์เมื่อเทียบโดยน้ำหนักของสารตัวอย่างแล้วมีปริมาณการดูดซับของแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์โดยโมลบนพื้นผิวมากกว่าปริมาณการดูดซับพายโรล แต่ในกรณีของโซเดียมมอร์เดไนต์ซีโอไลต์พบว่าให้ผลการทดลองที่เป็นไปในทางตรงกันข้าม คือมีปริมาณการดูดซับของแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์บนพื้นผิวน้อยกว่าปริมาณการดูดซับพายโรลบนพื้นผิวตัวอย่างจากการทดลองพบว่าเทคนิคการใช้พายโรลเป็นโมเลกุลโพรบนี้ไม่สามารถใช้แยกความแตกต่างของสัญญาณอินฟราเรดระหว่างการดูดซับบนบรอนสเตดเบสไซต์กับลิวอิสเบนไซต์ออกจากกันได้อย่างชัดเจน