การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกออกกำลังกายแบบทนทานและแบบใช้แรงต้านต่อการปรับตัวในการทำงานของระบบประสาทออโตโนมิกที่ควบคุมการทำงานของหัวใจ กลุ่มตัวอย่างประชากรที่ศึกษาเป็นเพศชายอายุระหว่าง 20-25 ปี จำนวน 60 คน โดยแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มคือ นักกีฬาวิ่งระยะไกล 20 คน นักกีฬายกน้ำหนัก 20 คน และคนปกติ 20 คนได้ทำการบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจจากกลุ่มประชากรติดต่อกันเป็นเวลา 5 นาทีในขณะนั่งพัก และในขณะนั่งปั่นจักรยานที่ความหนักคงที่ประมาณร้อยละ 50ของความสามารถสูงสุด การทำงานของระบบประสาทออโตโนมิกประเมินได้โดยการเปลี่ยนคลื่นไฟฟ้าหัวใจให้เป็นคลื่นความถี่ ซึ่งประกอบด้วยคลื่นความถี่ต่ำ (มีช่วงความถี่ระหว่าง 0.04 - 0.15 เฮิร์ท) มีความสัมพันธ์กับการทำงานของระบบประสาทซิมพาเธติกและพาราซิมพาเธติกคลื่นความถี่สูง (มีช่วงความถี่ระหว่าง 0.15 - 0.40 เฮิร์ท)มีความสัมพันธ์กับการทำงานของระบบประสาทพาราซิมพาเธติก จากการวิจัยครั้งนี้พบว่านักกีฬาวิ่งระยะไกลมีค่าความสามารถในการนำออกซิเจนไปใช้ได้สูงสุด[63(9.52) มิลลิลิตร/กิโลกรัม/นาที] มากกว่านักกีฬายกน้ำหนักและคนปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะพักนักวิ่งระยะไกลมีอัตราการเต้นหัวใจเฉลี่ย 56(8.01) ครั้งต่อนาที มีค่าน้อยกว่านักกีฬายกน้ำหนัก[65(6.92) ครั้งต่อนาที] และคนปกติ [68(8.79) ครั้งต่อนาที]อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเช่นกัน ค่าคลื่นความถี่สูงในขณะนั่งพักของนักวิ่งระยะไกล [421(121) มิลลิวินาที('2)] รวมถึงค่าคลื่นความถี่ต่ำของนักวิ่งระยะไกล [302(8) มิลลิวินาที('2)] มีค่าสูงกว่า กลุ่มคนปกติ [231(70)มิลลิวินาที('2)] อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่ไม่พบความแตกต่างทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบ กับกลุ่มนักยกน้ำหนัก ในช่วงของการออกกำลังกายค่าของคลื่นความถี่ต่ำและคลื่นความถี่สูงมีค่าลดลงอย่างมีนัยสำนัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับช่วงของการนั่งพัก นอกจากนั้นช่วงของการออกกำลังกายไม่พบความแตกต่างกันทางสถิติในค่าของคลื่นความถี่สูงและค่าคลื่นความถี่ต่ำระหว่างกลุ่มทั้ง 3 ผลจากการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าการฝึกออกกำลังกายแบบทนทานจะส่งผลให้มีการทำงานของระบบประสาทพาราซิมพาเธติคที่ควบคุมการทำงานของหัวใจเพิ่มขึ้นในขณะพักมากกว่าการฝึกออกกำลังกายแบบใช้แรงต้าน