ปัจจุบันมีการวิจัยและพัฒนาสารให้สีขึ้นมากมาย ซึ่งสามารถให้ขอบเขตสีที่กว้างขึ้น ปัจจัยสำคัญในการเลือกสารให้สีที่สามารถให้ขอบเขตสีที่กว้างที่สุดต้องคำนึงถึงต้นทุนที่ต่ำด้วย ในงานวิจัยนี้ศึกษาเกี่ยวกับการจำลองขอบเขตสีของหมึกพิมพ์อิงก์เจ็ตที่พิมพ์บนวัสดุพิมพ์ชนิดเคลือบผิวและไม่เคลือบผิวโดยใช้ทฤษฎีคูเบลคา-มังก์แบบสองตัวแปร ซึ่งกล่าวถึงสมบัติทางด้านทัศนศาสตร์ของหมึก ได้แก่ สัมประสิทธิ์การดูดกลืนแสง (K) และสัมประสิทธิ์การกระเจิงแสง (S) ค่า K และ S ที่คำนวณได้ไม่ขึ้นต่อกัน เมื่อใช้ทฤษฎีคูเบลคา-มังก์แบบสองตัวแปร ในการทดลองได้ใช้หมึกประเภทสีย้อม 14 ชนิด (ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก บริษัทแคนนอน) ทำการปรับเทียบหมึกเพื่อคำนวณสมบัติด้านทัศนศาสตร์ของหมึกแต่ละชนิดที่พิมพ์บนกระดาษเคลือบผิวและไม่เคลือบผิวจากนั้นสร้างสเปรดซีต (spreadsheets) และ เขียนโปรแกรมด้วยภาษาวิชวลเบสิก(Visual Basic codes) เพื่อให้ง่ายต่อการคำนวณสัมประสิทธิ์การดูดกลืนแสงและสัมประสิทธิ์การกระเจิงแสง และการจำลองขอบเขตสี มีการปรับความสัมพันธ์แบบนอนลิเนียระหว่างสัมประสิทธิ์การดูดกลืนแสงและความเข้มข้นของหมึกอิงก์เจ็ต (C) ให้มีความสัมพันธ์เชิงเส้นด้วยสมการ K = aC + bC('2) + cC('3) ตลอดทุกความยาวคลื่นสัมประสิทธิ์ค่าความถูกต้อง (correction coefficients) ของกระดาษเคลือบผิวและของหมึกพิมพ์ต่างกันโดยที่ r(,e) และ r(,i) ของวัสดุพิมพ์เป็น 0.021 และ 0.600ตามลำดับ r(,e) และ r(,i) ของหมึกพิมพ์เป็น 0.007 และ 0.600 ตามลำดับ จากผลนี้ให้ค่าความแตกต่างของสีเฉลี่ยระหว่างค่าการสะท้อนแสงที่ทำนายได้และค่าการสะท้อนแสงที่วัดได้ของหมึก 14 ชนิด เป็น 4 การจำลองขอบเขตสีให้ผลดี ชุดหมึก 4 สี ซึ่งให้ขอบเขตสีที่กว้างที่สุดประกอบด้วยสีย้อมสีน้ำเงิน (Direct Blue 199) สีม่วงแดง(Acid Magenta 1) สีเหลือง (Direct Yellow 86) และสีดำ (Direct Black (reddish))ขอบเขตสีของหมึกชุดนี้ครอบคลุมขอบเขตสีของภาพดิจิทัล "วูล" (Wool digital image)แต่ไม่สามารถครอบคลุมถึงค่าความสว่างของภาพ "วูล" ที่อยู่ในช่วง 11.7 ถึง 100.0ค่าความสว่างต่ำสุดถึงสูงสุดที่หมึกชุดนี้ผลิตได้มีค่าประมาณ 22.8 ถึง 92.5