การวิจัยนี้เป็นการทดลองในห้องปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพในการกำจัดโลหะหนัก 5 ชนิดในน้ำทิ้งจากอุตสาหกรรมแผนวงจรพิมพ์ด้วยตัวกลางเศษคอนกรีต การทดลองแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ขั้นแรกเป็นการศึกษาลักษณะทางกายภาพของเศษคอนกรีตที่เตรียมไว้สำหรับทำการทดลองพบว่า เศษคอนกรีตขนาด 0.5-1.0 มิลลิเมตรมีพื้นที่ผิว 10.5057 sq.m./g และมีค่าความสามารถในการแลกเปลี่ยนประจุ 30.1cmole/Kg concrete เศษคอนกรีตที่เตรียมได้มีขนาด 0.5-0.6 มม. 15.00% ขนาด 0.6-0.8 มม. 46.67% และขนาด 0.8-1.0 มม. 27.67% ตามลำดับ ขั้นตอนที่สองคือการทำการทดลองแบบไม่ต่อเนื่องหรือแบบแบตซ์เพื่อศึกษาปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อการดูดติดผิวโลหะได้แก่ ค่าพีเอช เวลาสัมผัส และปริมาณเศษคอนกรีต เพื่อทดสอบไอโซเทอมการดูดติดผิวแบบฟรุนดิช พบว่าที่ค่าพีเอชเริ่มต้นต่างกัน ประสิทธิภาพการกำจัดโลหะในน้ำเสียสังเคราะห์ไม่ต่างกัน สำหรับโลหะทั้ง 5 ชนิด และไอโซเทอมการดูดติดผิวสำหรับโลหะทั้ง 5 ชนิดด้วยเศษคอนกรีต เป็นไปดังสมการ Y = 0.1348X('0.4525), Y = 0.7724X('0.2531),Y = 0.7416X('0.3410), Y = 0.1034X('1.8844) และ Y = 0.7398X('0.4458) สำหรับโครเมียม, ทองแดง, นิกเกิล, ตะกั่ว และ สังกะสี ตามลำดับ โดยใช้น้ำเสียสังเคราะห์ที่มีความเข้มข้นของโลหะ 10 mg/L และขั้นตอนสุดท้ายคือการทดลองแบบต่อเนื่องโดยใช้ถังดูดติดผิวแบบคอลัมน์ความลึก 180 เซนติเมตร เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการใช้งานของเศษคอนกรีตในการกำจัดโลหะหนักในน้ำเสียจริงที่มีความเข้มข้นของ ทองแดง นิกเกิล และสังกะสีเป็น 0.75, 0.17, 0.61 และ 0.15 mg/L ตามลำดับ พบว่าเศษคอนกรีตสามารถลดความเข้มข้นของโลหะทั้ง 4 ชนิดในน้ำเสียลงได้มากที่สุด 50% ที่อัตราการไหล 2.4 ลิตร/ชั่วโมง และมีอายุการใช้งานของถังดูดติดผิวแบบคอลัมน์ 30 ชั่วโมง