วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาถึงหลักกฎหมาย แนวความคิดและทฤษฎี รวมทั้งปัญหาและอุปสรรคที่มีผลกระทบต่อการบังคับใช้กฎหมายตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 20) พ.ศ.2542ซึ่งกฎหมายดังกล่าวได้รับเอาแนวความคิดจากระบบกระบวนการยุติธรรมของต่างประเทศมาเป็นแนวทางและกำหนดมาตรการป้องกันและคุ้มครองสิทธิเด็กให้เป็นไปตามมาตรฐานสากลและอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก โดยได้กำหนดรูปแบบวิธีการ และขั้นตอนให้มีลักษณะแตกต่างจากวิธีการสอบสวน การฟ้อง และการพิจารณาคดีอาญาทั่วไป จากการศึกษาพบว่า การบังคับใช้กฎหมายดังกล่าวในส่วนที่เกี่ยวกับวิธีการสอบสวนในชั้นเจ้าพนักงานตำรวจ ซึ่งนำเอามาตรการหรือแนวทางของต่างประเทศมาใช้ในประเทศไทยนั้นยังไม่บรรลุผลตามเจตนารมณ์ได้ เนื่องจากขาดความพร้อมทั้งในด้านสถานที่ อุปกรณ์ บุคลากร วิธีการทำงานและงบประมาณตลอดจนรูปแบบองค์กรที่มีส่วนรับผิดชอบอย่างเหมาะสม จึงทำให้การบังคับใช้กฎหมายขาดประสิทธิภาพเท่าที่ควร ซึ่งอาจทำให้การคุ้มครองผู้เสียหายและพยานที่เป็นเด็กขาดประสิทธิภาพและไม่มีประสิทธิผลตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย จึงเห็นควรจัดให้มีหน่วยงานพิเศษในทุกองกร มีบุคลากรที่ได้รับการฝึกอบรมเฉพาะด้าน และกำหนดหลักเกณฑ์ทางกฎหมายและแนวทางปฏิบัติร่วมกันให้ชัดเจน ตลอดจนมีกฎหมายคุ้มครอง ระเบียบข้อบังคับเพื่อความปลอดภัยของผู้เสียหายและพยานที่เป็นเด็ก เพื่อให้สอดคล้องกับการป้องกันและคุ้มครองสิทธิเด็กตามมาตรฐานสากล