วัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อเตรียมสารกำจัดวัชพืชแบบควบคุมการปลดปล่อยโดยเคลือบด้วยโพลีเมอร์ที่สลายได้ตามธรรมชาติ ด้วยวิธีที่ง่าย ใช้วัสดุธรรมชาติที่หาได้ทั่วไปและเป็นผลิตภัณฑ์ที่สลายตัวแล้วไม่ก่อให้เกิดมลพิษ เปรียบเทียบกับสารกำจัดวัชพืชที่ใช้ในทางการค้า โดยศึกษาจากปริมาณความเข้มข้นของสารเคมีออกฤทธิ์ที่ปลดปล่อยออกมาในน้ำและตกค้างในดิน ที่อัตราการใช้สาร 2 อัตรา คือ 180 และ 360 กรัมสารเคมีออกฤทธิ์ต่อไร่ ด้วยการวิเคราะห์โดยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟี ผลการศึกษาพบว่าการปลดปล่อยสารเคมีออกฤทธิ์จากสารกำจัดวัชพืชแบบควบคุมการปลดปล่อย ขึ้นอยู่กับชนิดของตัวดูดซับของแข็งที่เป็นแร่ดินเหนียวชนิดต่างๆ เมื่อเปรียบเทียบปริมาณความเข้มข้นของสารเคมีออกฤทธิ์บิวตาคลอร์ที่ตรวจพบในน้ำและตกค้างในดินที่ระยะเวลา 44 วัน ระหว่างสารกำจัดวัชพืชแบบควบคุมการปลดปล่อยที่มีตัวดูดซับของแข็งต่างกัน 4 ชนิด คือ เคโอลิไนต์ มอนด์มอริลโลไนต์ ซีโอไลต์ และพัมมิช กับสารกำจัดวัชพืชบิวตาคลอร์ที่ใช้ในทางการค้า ในอัตราการใช้ 180 กรัมสารเคมีออกฤทธิ์ต่อไร่พบว่าหลังการหว่านสาร 2-3 วัน สารกำจัดวัชพืชบิวตาคลอร์ที่ใช้ในทางการค้า ได้ปลดปล่อยสารเคมีออกฤทธิ์ออกมาหมด และไม่พบการตกค้างในดิน สารกำจัดวัชพืชบิวตาคลอร์ที่มีพัมมิชเป็นตัวดูดซับของแข็งมีอัตราการปลดปล่อยสารเคมีออกฤทธิ์ในน้ำ 39 เปอร์เซ็นต์ รองลงมาคือ มอนต์มอริลโลไนต์ 14 เปอร์เซ็นต์ เคโอลิไนต์ 9 เปอร์เซ็นต์ และซีโอไลต์7 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ และพบตกค้างในดิน 8.2, 3.0 และ 1.5 ส่วนในล้านส่วน ตามลำดับสารกำจัดวัชพืชบิวตาคลอร์ที่มีซีโอไลต์เป็นตัวดูดซับของแข็งไม่พบการตกค้างในดินเมื่อเปรียบเทียบระดับพีเอช พบว่าที่พีเอช 7 สารกำจัดวัชพืชบิวตาคลอร์ที่มีพัมมิชเป็นตัวดูดซับของแข็งมีการปลดปล่อยสารเคมีออกฤทธิ์ในปริมาณคงที่ ดังนั้นพีเอช 7เป็นค่าที่น่าเหมาะสมต่อการใช้สารกำจัดวัชพืชแบบควบคุมการปลดปล่อย