กากมันสำปะหลังถูกนำมาใช้เป็นแหล่งคาร์บอนสำหรับเลี้ยงเชื้อ ~iXanthomonas campestris~iTISTR 840 เพื่อใช้ในการผลิตแซนแทนกัม โดยทำการย่อยกากมันสำปะหลังให้กลายเป็นสารละลายน้ำตาลก่อนด้วยกรดหรือเอนไซม์ จากการศึกษาภาวะในการย่อยกากมันสำปะหลังด้วยกรดซัลฟิวริกที่แปรความเข้มข้นอุณหภูมิและเวลาที่ใช้ในการย่อยพบว่าการย่อยกากมันสำปะหลังด้วยกรดซัลฟิว-ริกเข้มข้น 1 โมลาร์ร่วมกับการให้ความร้อน 120 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 15 นาทีให้ประสิทธิภาพในการผลิตน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุดเท่ากับ 93.60 เปอร์เซ็นต์ โดยสารละลายน้ำตาลที่ได้นี้มีความเหมาะสมในการเป็นแหล่งคาร์บอนต่ำกว่าสารละลายน้ำตาลที่ได้จากการย่อยกากมันสำปะหลังด้วยเอนไซม์ผสมของแอลฟาอะไมเลส กลูโคอะไมเลส และเซลลูเลส และเมื่อลดปริมาณไนโตรเจน กรดซิตริกและแมกนีเซียมในอาหารเลี้ยงเชื้อจากสูตรของ Roseiro ลงส่งผลให้ดัชนีความหนืดของน้ำหมักเพิ่มขึ้น โดยการผลิตแซนแทนกัมแบบขั้นตอนเดียวซึ่งเลี้ยงเชื้อในสูตรอาหารปรับปรุงที่ประกอบด้วยแอมโมเนียมซัลเฟต 1 กรัม/ลิตร กรดซิตริก 2 กรัม/ลิตร และแมกนิเซียมซัลเฟต 0.10 กรัม/ลิตรซึ่งใช้สารละลายน้ำตาลจากการย่อยกากมันสำปะหลังเป็นแหล่งคาร์บอนมีความเหมาะสมต่อการผลิตแซนแทนกัมสูงสุดโดยให้ค่าดัชนีความหนืดของน้ำหมักที่ 144 ชั่วโมงของการผลิตเท่ากับ 16.99Pa s('0.69) ซึ่งให้ค่าดัชนีความหนืดมากกว่าการเลี้ยงเชื้อในสูตรอาหารของ Roseiro ที่มีสารละลายน้ำตาลกลูโคสจากการย่อยกากมันสำปะหลังด้วยเอนไซม์เป็นแหล่งคาร์บอนและให้ค่าน้อยกว่าการเลี้ยงเชื้อในสูตรอาหารของ Roseiro ที่มีสารละลายน้ำตาลกลูโคสบริสุทธิ์เป็นแหล่งคาร์บอน และเมื่อทำการศึกษาภาวะการตกตะกอนแซนแทนกัมพบว่าการใช้เอธานอลปริมาตร 2 เท่าของปริมาตรสารละลายแซนแทนกัมร่วมกับเกลือโพแทสเซียมคลอไรด์ 3 เปอร์เซ็นต์ (น้ำหนัก/ปริมาตร) ให้ประสิทธิภาพการตกตะกอนสูงที่สุดเท่ากับ 79.17 เปอร์เซ็นต์ โดยแซนแทนกัมที่ผลิตได้จากสูตรอาหารปรับปรุงมีสมบัติในการคงตัวของความหนืดเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ ค่าความเป็นกรด-ด่าง และความเข้มข้นของเกลือโซเดียมคลอไรด์ใกล้เคียงกับแซนแทนกัมซึ่งผลิตจากการเลี้ยงเชื้อในสูตรอาหารของ Roseiro และแซนแทนกัมเกรดอาหาร