ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

ลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบสถาปัตยกรรมประเภทบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน

หน่วยงาน ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : ลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบสถาปัตยกรรมประเภทบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน
นักวิจัย : อภินันท์ พงศ์เมธากุล
คำค้น : CENTRAL REGION , MODERN THAI CHARACTER RESIDENTIAL , ARCHITECTURE
หน่วยงาน : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2542
อ้างอิง : http://www.thaithesis.org/detail.php?id=1082542001097
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

ปัจจุบันพบว่า สถาปนิกผู้ออกแบบได้นำลักษณะไทยภาคกลางมาใช้ในงานออกแบบบ้านพักอาศัยอย่างกว้างขวาง ซึ่งเป็นปรากฎการณ์ของการออกแบบสถาปัตยกรรมแนวใหม่ ดังสมมุติฐานการวิจัยที่ว่า ปรากฎการณ์ดังกล่าวก่อให้เกิดรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีคุณค่าลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่อันเป็นที่ยอมรับได้ ดังนั้น จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องทำการศึกษา เพื่อทราบถึงความคิดเห็นของสถาปนิกทั่วไปต่อการยอมรับแนวทางการออกแบบแนวใหม่ ตลอดจนเพื่อทราบถึงคุณค่าของลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน การวิจัยนี้ได้ศึกษาแนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวกับลักษณะไทยภาคกลาง รวมทั้งการศึกษาที่ได้จากการสัมภาษณ์สถาปนิกผู้ออกแบบบ้านพักอาศัยที่มีลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ซึ่งใช้เป็นอาคารตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้ ตลอดจนทำการสำรวจลักษณะทางกายภาพของอาคารตัวอย่างที่ศึกษา ทั้งนี้เพื่อนำผลการศึกษาที่ได้ทั้งหมดไปจัดทำแบบสอบถาม ซึ่งมีแนวคำถามที่เกี่ยวกับคุณค่า และการยอมรับลักษณะไทยภาคกลางที่นำมาใช้ในงานออกแบบบ้านพักอาศัยในปัจจุบันและนำแบบสอบถามไปสอบถามกลุ่มสถาปนิกทั่วไปจำนวน 300 คน ผลการวิจัยพบว่า สถาปนิกทั่วไปมีความคิดเห็นโดยรวมเกี่ยวกับประเด็นต่างๆ ดังนี้ ~b1. ความคิดเห็นทั่วไปเกี่ยวกับเอกลักษณ์ไทย~b บ้านพักอาศัยทั่วไปยังไม่มีเอกลักษณ์ไทย ในยุคโลกาภิวัตน์สถาปนิกส่วนใหญ่เริ่มให้ความสำคัญต่อเอกลักษณ์ไทยในงานออกแบบ แนวทางการนำรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยเดิมมาพัฒนาให้สอดคล้องกับสภาพความเป็นจริงในปัจจุบัน เป็นแนวทางการออกแบบในเชิงอนุรักษ์สืบสานศิลปวัฒนธรรมไทย อันเป็นที่ยอมรับของสถาปนิกทั่วไป ~b2. คุณค่าลักษณะ~b~bไทยภาคกลางสมัยใหม่~b ~b~iก) รูปแบบที่มีคุณค่าค่อนข้างมาก~b~i ได้แก่ การนำต้นไม้มาใช้เป็นองค์ประกอบการจัดวางอาคารเป็นกลุ่ม ชานหรือนอกชาน การยื่นชายคายาว หลังคาทรงสูงหน้าจั่ว และองค์ประกอบทั่วไป ได้แก่ ค้ำยัน ซุ้มประตู และเสาลอย ~b~iข) รูปแบบที่มีคุณค่าไม่เด่นชัด~b~i ได้แก่ การนำเส้นสายแบบไทยมาประยุกต์ การจัดวางอาคารหลังเดี่ยว การนำลักษณะใต้ถุนมาใช้ในงานออกแบบการแสดงออกถึงสัจจะของการใช้วัสดุ และหลังคาทรงสูงลักษณะอื่นๆ ~b~iค) รูปแบบที่มีคุณค่าค่อนข้างน้อย~b~iได้แก่ การนำเส้นสายของหน้าบันมาประยุกต์ และการยื่นชายคาสั้น ~b3. การยอมรับต่อการนำลักษณะ~b~bไทยภาคกลางมาใช้ในงานออกแบบ~b สถาปนิกทั่วไปยอมรับการนำลักษณะไทยภาคกลางมาใช้ในงานออกแบบแต่ควรคำนึงถึงประเด็นที่ยังไม่เป็นที่ยอมรับการนำลักษณะไทยภาคกลางมาใช้ในงานออกแบบเป็นสำคัญ อย่างไรก็ตาม นับว่ายังมีความจำเป็นที่จะต้องพัฒนางานออกแบบบ้านพักอาศัยให้มีลักษณะไทยที่เด่นชัดต่อไป โดยศึกษาเพิ่มเติมในประเด็นต่างๆ คือ ~b1. ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมไทย~b ซึ่งทำให้ทราบถึงรากเหง้าที่มีความสำคัญต่อการพัฒนารูปแบบลักษณะไทยสมัยใหม่ได้อย่างถูกทิศทาง อันเป็นพื้นฐานอันสำคัญเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ~b2. วัสดุและเทคโนโลยีการก่อสร้าง~b เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดความแตกต่างของรูปแบบสถาปัตยกรรมในอดีตกับปัจจุบัน และยังส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อไปในอนาคตอันใกล้ ~b3. สภาพการณ์ของการเปลี่ยนแปลงโดยรวม~b ได้แก่ สภาพทางสังคมเศรษฐกิจ วัฒนธรรม เทคโนโลยี ตลอดจนวิถีชีวิตในปัจจุบัน การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวย่อมส่งผลให้รูปแบบสถาปัตยกรรมเปลี่ยนไปด้วย การวิจัยครั้งนี้สามารถนำผลที่ได้ไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนางานออกแบบบ้านพักอาศัยให้มีลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ได้อย่างเหมาะสม อันเป็นการสืบสานมรดกทางวัฒนธรรมไทยให้ยั่งยืนสืบไป

บรรณานุกรม :
อภินันท์ พงศ์เมธากุล . (2542). ลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบสถาปัตยกรรมประเภทบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน.
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
อภินันท์ พงศ์เมธากุล . 2542. "ลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบสถาปัตยกรรมประเภทบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน".
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
อภินันท์ พงศ์เมธากุล . "ลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบสถาปัตยกรรมประเภทบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน."
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2542. Print.
อภินันท์ พงศ์เมธากุล . ลักษณะไทยภาคกลางสมัยใหม่ในงานออกแบบสถาปัตยกรรมประเภทบ้านพักอาศัยในปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2542.