วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความชุกของการติดเชื้อ parvovirus B19 ในผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง รูปแบบการวิจัย การวิจัยเชิงพรรณนา สถานที่ศึกษา หอผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง แผนกกุมารเวชศาสตร์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ประชากร ผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง อายุ 1-15 ปี ที่เข้ารับการศึกษาแบบผู้ป่วยในของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่าง 1 มีนาคม พ.ศ. 2542 ถึง 1 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2543 วิธีการศึกษา ผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง จำนวน 106 คนได้รับการตรวจเลือด เพื่อหา anti-B19 parvovirus lgG โดยวิธี enzyme-linkedimmunosorbent assay (ELISA) ผลการศึกษา ผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง อายุ 1-15 ปี จำนวน 106 คนได้รับ การตรวจเลือดเพื่อหา anti-B19 parvovirus IgG พบว่ามีผลบวกทั้งสิ้น 17 คนคิดเป็น 16.04% โดยที่ ตรวจพบว่ามีการติดเชื้อส่วนใหญ่ในกลุ่มผู้ป่วยหลังปลูกถ่ายอวัยวะคิดเป็น33.33 % และมีค่าแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p = 0.05, Duncan test)จากกลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับยาสเตียรอยด์ (7.14 %), กลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับยาเคมีบำบัด(12.24 %) และกลุ่มผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อเอดส์ (16 %) อย่างไรก็ตามไม่มีความแตกต่างของอัตราการติดเชื้ออย่างมีนัยสำคัญเมื่อเปรียบเทียบโดยอายุและเพศ บทสรุป ผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่องพบการติดเชื้อ parvovirus B19ได้สูงในกลุ่ม ผู้ป่วยหลังปลูกถ่ายอวัยวะมากกว่ากลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับยาสเตียรอยด์,กลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับยา เคมีบำบัด และกลุ่มผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อเอดส์ซึ่งปัจจัยที่ทำให้เกิดการติดเชื้อได้ สูงในกลุ่มดังกล่าว ได้แก่ การได้รับยากดภูมิต้านทานเช่น cyclosporine, cyclophosphamide, busulfan ขนาดสูงตลอดจนการได้รับเลือดและผลิตภัณฑ์จากเลือดเป็นจำนวนมากขณะและหลังผ่าตัด