การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจรศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยประชากร รูปแบบการสื่อสาร กับความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจร โดยใช้กลุ่มตัวอย่างตำรวจจราจร สังกัดกองบังคับการตำรวจจราจร จำนวน 400 นายเลือกโดยวิธีสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบไคสแควร์ หาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุโดยเพิ่มตัวแปรแบบขั้นตอน ประมวลผลโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS forWindows ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความเหนื่อยหน่ายของตำรวจจราจรโดยรวม อยู่ในระดับนานๆ ครั้ง ที่ค่าเฉลี่ย 2.49โดยความเหนื่อยหน่ายด้านการลดความสำเร็จส่วนบุคคลเกิดขึ้นมากกว่าด้านอื่นๆ ในระดับบ่อยครั้งที่ค่าเฉลี่ย 2.94 2. ปัจจัยประชากรที่มีความสัมพันธ์ทางลบ กับความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ อายุ และแรงสนับสนุนทางสังคมจากครอบครัว 3. รูปแบบการสื่อสารที่มีความสัมพันธ์ทางบวก กับความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ การสื่อสารกับผู้บังคับบัญชาแบบบนลงล่าง การสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานแบบทางเดียวในแนวดิ่ง แบบอวัจนภาษา และการสื่อสารกับผู้รับบริการแบบทางการแบบทางเดียว แบบอวัจนภาษา รูปแบบการสื่อสารที่มีความสัมพันธ์ทางลบ กับความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ การสื่อสารกับผู้บังคับบัญชาแบบทางการ แบบไม่เป็นทางการ แบบทางเดียว แบบอวัจนภาษา และการสื่อสารกับเพื่อนร่วมงาน แบบไม่เป็นทางการ แบบสองทางในแนวราบ แบบวัจนภาษา 4. ลำดับความสำคัญของตัวแปรรวมทั้งสิ้น 8 ตัวแปร ที่สามารถร่วมกันทำนายความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจร ได้แก่ การสื่อสารกับผู้บังคับบัญชาแบบไม่เป็นทางการ การสื่อสารกับผู้รับบริการแบบเป็นทางการ การสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานแบบสองทาง การสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานแบบทางเดียว การสื่อสารกับผู้บังคับบัญชาแบบทางเดียว การสื่อสารกับผู้บังคับบัญชาแบบเป็นทางการการสื่อสารกับผู้รับบริการแบบอวัจนภาษา และการสื่อสารกับผู้รับบริการแบบทางเดียว ซึ่งร่วมกันทำนายความเหนื่อยหน่ายในการปฏิบัติงานของตำรวจจราจร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ได้ร้อยละ 42.1 (R('2) = .421)