ทำการศึกษาผลที่ไม่ทำให้ปลาตายของเมททิลพาราไธออน, โซเดียมไนไตรท์และผลร่วมกันของสารทั้ง 2 ชนิด ต่อเอ็นไซม์ในระบบไซโตโครมพี 450, ไซโตโครมพี420, ไซโตโครมบี 5, สมรรถนะของไซโตโครมซีรีดักเตสตลอดจนการเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักตับและปริมาณโปรตีนในไมโครโซมที่แยกจากตับของปลาดุกพันธุ์ผสม โดยที่ปลาดุกสัมผัสกับเมททิลพาราไธออนที่ความเข้มข้นตั้งแต่ 0.1-4.0 มก./ลิตร, โซเดียมไนไตรท์ที่ความเข้มข้นเท่ากับ 6.25-150 มก./ลิตร และเมททิลพาราไธออน 0.5และ 1.0 มก./ลิตร ร่วมกับโซเดียมไนไตรท์ที่ความเข้มข้น 25, 50, 100 และ 150มก./ลิตร นาน 24 ชั่วโมง ผลจากการศึกษาพบว่า เมททิลพาราไธออนที่ความเข้มข้น2 มก./ลิตรมีผลทำให้ระดับไซโตโครมพี 450 ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และในขณะเดียวกันก็มีการเพิ่มขึ้นของค่าการดูดกลืนแสงที่ 420 nm ของไซโตโครมพี 420ซึ่งเป็นรูปแบบของไซโตโครมพี 450 ที่ถูกทำลายไป การลดลงของไซโตโครมพี 450ร่วมกับการเพิ่มขึ้นของไซโตโครมพี 420 นั้นเป็นไปตามความเข้มข้นของเมททิลพาราไธออนที่เพิ่มขึ้น ไม่พบว่ามีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของระดับไซโตโครมบี 5,ตลอดจนน้ำหนักตับและปริมาณโปรตีนในไมโครโซม เมททิลพาราไธออนตั้งแต่ความเข้มข้น 1 มก./ลิตร ทำให้สมรรถนะของไซโตโครมซีรีดักเตสลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โซเดียมไนไตรท์ทำให้ระดับไซโตโครมพี 450 ลดลงตามความเข้มข้นที่เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน ที่ความเข้มข้นตั้งแต่ 100 มก./ลิตร มีผลทำให้ระดับไซโตโครมพี 450ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.01) และมีการเพิ่มขึ้นของไซโตโครมพี 420ที่เกิดขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < 0.001) สำหรับสมรรถนะไซโตโครมซีรีดักเตสลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อความเข้มข้นของโซเดียมไนไตรท์สูงตั้งแต่ 25มก./ลิตร ไม่พบว่าไนไตรท์ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงของระดับไซโตโครมบี5, ปริมาณโปรตีนในไมโครโซม และน้ำหนักตับอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การให้เมททิลพาราไธออนร่วมกับโซเดียมไนไตรท์ทำให้เกิดผลเช่นเดียวกันซึ่งมีผลที่น้อยกว่าผลรวมกันของสารทั้ง 2 ตัว อย่างไรก็ตามผลที่เกิดขึ้นจนสังเกตได้นี้อาจจะนำมาใช้ในการวัดสภาวะแวดล้อมที่ปนเปื้อนเนื่องจากสารพิษทั้ง 2 ตัวนี้