การแพ้โปรตีนที่ละลายน้ำได้ในถุงมือยาง เป็นปัญหาที่สำคัญจึงได้ศึกษาการชะล้างโปรตีนออกจากถุงมือยาง โดยมีสมมติฐานว่าที่ผิวของถุงมือยางมีโปรตีนที่ละลายน้ำได้ปริมาณหนึ่งซึ่งไม่ทราบค่าที่แน่นอน เมื่อให้เวลามากพอและภาวะในการชะล้างที่เหมาะสม กล่าวคือมีการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำล้างการขยายผิวถุงมือยาง และการใช้สารละลายด่างในการชะล้างก็จะทำให้ชะล้างโปรตีนออกมาได้ จึงทำการทดลองโดยแปรอุณหภูมิของน้ำล้างเป็น 30 50 และ 70 องศาเซลเซียสอัตราการขยายผิวถุงมือยาง 30 40 และ 50 ครั้ง/นาทีน้ำที่ใช้ชะล้างโปรตีนแบ่งเป็นน้ำกลั่นธรรมดาและสารละลายด่างโซเดียมไฮดรอกไซด์ pH 11.3 วิเคราะห์ปริมาณโปรตีนที่ถูกชะล้างด้วยวิธีของลอว์รี ผลจากการศึกษาพบว่าเมื่ออุณหภูมิของน้ำล้างสูงขึ้นโปรตีนจะถูกชะล้างออกมาได้มากขึ้น สารละลายด่างสามารถชะล้างโปรตีนได้ดีกว่าน้ำกลั่น และการขยายผิวถุงมือยางจะส่งเสริมการชะล้างโปรตีนออกมาได้มากยิ่งขึ้น ลักษณะการชะล้างแสดงความสัมพันธ์ในรูปเอกซ์โพเนนเชียลกับเวลาดังนี้ C(t) = CT (l-e('-Beta t)) เมื่อ C(t) คือปริมาณโปรตีนที่ถูกชะล้างออกที่เวลาใดๆ (ไมโครกรัม) C(,T) คือปริมาณทั้งหมดของโปรตีนที่ละลายน้ำได้ (ไมโครกรัม) (...) คือค่าคงที่ t คือระยะเวลาที่ชะล้างโปรตีน (นาที)