การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลและหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล สัมพันธภาพเชิงช่วยเหลือระหว่างอาจารย์และนักศึกษา และการรับรู้บทบาทแบบองค์รวมของพยาบาลกับความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล รวมทั้งศึกษากลุ่มตัวแปรที่สามารถร่วมกันพยากรณ์ความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติงานพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล ตัวอย่างประชากรคือ นักศึกษาพยาบาลจำนวน 360 คน ศึกษาได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม ปัจจัยส่วนบุคคลสัมพันธภาพเชิงช่วยเหลือระหว่างอาจารย์และนักศึกษา และการรับรู้บทบาทแบบองค์รวมของพยาบาลกับความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและผ่านการตรวจสอบคุณภาพแล้ว ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ตัวแปรที่ร่วมกันพยากรณ์ความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ตามลำดับคือ การรับรู้บทบาทแบบองค์รวมของพยาบาล ทัศนคติต่อวิชาชีพด้านความสัมพันธ์กับผู้ร่วมงานผู้ป่วยและญาติ ทัศนคติต่อวิชาชีพและแรงจูงใจในการศึกษาซึ่งร่วมกันพยากรณ์ความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลได้ร้อยละ 42.50 สมการพยากรณ์ความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลในรูปคะแนนมาตรฐานคือ Z = .350 HOL + .216 ATT4 + .204 ATT + .128 MOT 2. แรงจูงใจในการศึกษา ทัศนคติต่อวิชาชีพ สัมพันธภาพเชิงช่วยเหลือระหว่างอาจารย์และนักศึกษา และการรับรู้บทบาทแบบองค์รวมของพยาบาลมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ค่าเฉลี่ยความยึดมั่นผูกพันต่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลรวมทุกด้านอยู่ในระดับสูงเมื่อจำแนกเป็นองค์ประกอบย่อยได้ 5 ด้าน คือ ด้านความรับผิดชอบ ด้านความห่วงใย ด้านความทุ่มเท ด้านความเห็นแก่ประโยชน์ของผู้อื่นและด้านความไว้วางใจอยู่ในระดับสูงทุกด้าน