การวิจัยนี้มุ่งศึกษาและจำแนกประเภทของประโยคคำถามและบทบาทของประโยคคำถามที่พบในมาตุภาษาที่ใช้กับทารกในวัยแรกเกิด 3 เดือน 6 เดือน 9 เดือน และ 12 เดือนอีกทั้งศึกษาการเปลี่ยนแปลงทั้งในแง่ชนิดและจำนวนของประโยคคำถามและบทบาทของประโยคคำถามในมาตุภาษาโดยการศึกษาติดตามอย่างต่อเนื่อง ผลการวิจัยพบว่าในภาษาที่แม่พูดกับทารกมีประโยคคำถามประมาณหนึ่งในสี่ (ร้อยละ 27.8) ของประโยคทั้งหมดที่ใช้พูดกับทารก ประโยคคำถามในมาตุภาษาจำแนกได้เป็น4 ชนิด คือ ประโยคคำถามแบบตอบรับปฏิเสธ (ร้อยละ 44.1)แบบแสดงด้วยหน่วยถามย้ำ (ร้อยละ 21.8) แบบให้ตอบเนื้อความ (ร้อยละ 34) และแบบให้เลือกตอบ (พบเพียง 2 ประโยคจากข้อมูลทั้งหมด) ปริมาณของประโยคคำถามแต่ละชนิดมีการแปรและการแปรนี้มีความสัมพันธ์กับพัฒนาการของทารก การศึกษาการเปลี่ยนแปลงของปริมาณการใช้ประโยคคำถามในมาตุภาษาที่ใช้กับทารกวัยต่าง ๆ แสดงผลที่น่าสนใจยิ่งในเชิงพัฒนาการ ประโยคคำถามในมาตุภาษามีปริมาณมากที่สุดเมื่อทารกอายุ 3 เดือน (ร้อยละ 29) และมีแนวโน้มลดลงเมื่อทารกเติบโตขึ้น ประโยคคำถามแบบตอบรับปฏิเสธมีมากที่สุดเมื่อทารกอายุ 9 เดือน (ร้อยละ 49.7) และแบบแสดงด้วยหน่วยถามย้ำมีมากที่สุดเมื่อทารกอยู่ในวัยแรกเกิด(ร้อยละ 82.1) ประโยคคำถาม 2 ชนิดดังกล่าวนี้มีลักษณะเด่นคือการเร้าปฏิสัมพันธ์มากกว่าเมื่อเทียบกับประโยคคำถามแบบให้ตอบเนื้อความ ประโยคประเภทนี้มีแนวโน้มลดลงเมื่อทารกเติบโตขึ้น แต่ประโยคคำถามแบบที่มีลักษณะเด่นในทางแสวงหาข้อมูลคือแบบให้ตอบเนื้อความกลับมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อทารกเติบโตขึ้นโดยมีปริมาณมากที่สุดเมื่อทารกอายุ 12 เดือน (ร้อยละ 51.1) การศึกษาบทบาทของประโยคคำถามศึกษาโดยการวิเคราะห์วัจนกรรมซึ่งแสดงออกโดยประโยคคำถามเหล่านี้พบว่า บทบาทสำคัญของประโยคคำถามที่พบมี 3 บทบาทคือบทบาทในการสอน (didactic) บทบาทในการแสดงอารมณ์ความรู้สึกของแม่ (expressive) และบทบาทในการดึงดูดความสนใจ (drawing attention) การเปลี่ยนแปลงในเชิงปริมาณของประโยคคำถามพบได้เด่นชัดในมาตุภาษาที่ใช้กับทารกวัย 3 เดือน และ9 เดือน ปรากฎการณ์ทางภาษาศาสตร์นี้แสดงให้เห็นว่าภายในมาตุภาษาที่ใช้กับทารก 5 กลุ่มอายุที่ศึกษานี้มีการใช้แบบรูปของมาตุภาษาแบ่งได้ 3 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ แบบรูปที่ใช้กับทารกวัยแรกเกิด ทารกวัย 3-6 เดือน และทารกวัย9-12 เดือน การแบ่งกลุ่มตามพฤติกรรมทางภาษาของแม่ในแง่ของประโยคคำถามในมาตุภาษานี้แสดงให้เห็นว่า แม่มีการปรับภาษาเพื่อเอื้อให้เกิดการปฏิสัมพันธ์กับทารกในช่วงของพัฒนาการทางพุทธิปัญญาและทางกายที่ต่างกัน