การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิผลการบันทึกทางการพยาบาลที่มุ่งความต้องการกับรูปแบบที่มุ่งปัญหา ในโรงพยาบาลจิตเวช กลุ่ม ตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพ และพยาบาลเทคนิคที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยจิตเวชทั่ว ไป 4 หอผู้ป่วย ของ โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา จำนวน 28 คน แบ่งกลุ่มตัว อย่างเป็น กลุ่มตัวอย่างสลับกันทดลองใช้รูปแบบการบันทึกทีละแบบ เอกสารการบันทึก ที่มุ่งความต้องการได้ จำนวน 67 ชุด และแบบมุ่งปัญหา จำนวน 62 ชุด เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย คือ เครื่องมือที่ใช้ในการดำเนินการทดลอง ได้แก่ แบบบันทึกทาง การพยาบาล 2 รูปแบบ คือ รูปแบบการบันทึกที่มุ่งความต้องการกับรูปแบบการบันทึก ที่มุ่งปัญหาแบบวัดความรู้เรื่องการใช้กระบวนการการพยาบาลในการดูแลผู้ป่วยจิตเวช และคู่มือการอบรมเรื่องการบันทึกทางการพยาบาลในโรงพยาบาลจิตเวช เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบตรวจสอบความครอบคลุมกระบวน การบันทึก แบบตรวจสอบความต่อเนื่องของการบันทึกแบบตรวจสอบความถูกต้อง ตามกฎหมาย แบบสอบถามความคล่องตัวในการบันทึก แบบตรวจสอบความตรงและ ความเที่ยงของเครื่องมือแล้ว วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยส่วยเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยของประสิทธิผลของการบันทึกด้านความครอบคลุมตามกระบวนการการบันทึกโดยใช้รูปแบบการบันทึกที่มุ่งความต้องการ อยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งต่ำกว่าเมื่อใช้รูปแบบบันทึกมุ่งปัญหา (ค่าเฉลี่ยในระดับดี) อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อพิจารณาความครอบคลุมตามกระบวนของการบันทึกแต่ละ เรื่องพบว่า ค่าเฉลี่ยในการประเมินภาวะสุขภาพและการนำแผนไปใช้ตามรูปแบบบัน ทึกที่มุ่งปัญหาสูงกว่ารูปแบบมุ่งความต้องการ ในทางกลับกันค่าเฉลี่ยในการวางแผน การพยาบาลในการใช้รูปแบบมุ่งความต้องการสูงกว่ารูปแบบมุ่งปัญหา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยของประสิทธิผลของการบันทึกความต่อเนื่องของการบันทึกโดย ใช้รูปแบบบันทึกที่มุ่งความต้องการ และรูปแบบบันทึกมุ่งปัญหา อยู่ในระดับดี แต่ ด้านความถูกต้องทางกฎหมาย อยู่ในระดับต่ำ และไม่มีความแตกต่างกัน 3. ค่าเฉลี่ยของประสิทธิผลของการบันทึกมุ่งปัญหา ไม่มีความแตกต่างกัน