การศึกษาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาพัฒนาการของกระบวนการสะสมทุนในอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยโดยประยุกต์แนวความคิด "สำนักทุนนิยมแบบกำกับ"ในการวิเคราะห์กระบวนการสะสมทุนในอุตสาหกรรมสิ่งทอโดยพิจารณาจากแบบวิถีการกำกับและรูปแบบการสะสมทุนในอุตสาหกรรมสิ่งทอ โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น2 ระยะ ได้แก่ ช่วงที่มีการใช้นโยบายพัฒนาอุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้า(พ.ศ. 2503 - 2519) และช่วงที่มีการใช้นโยบายพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออก(พ.ศ. 2520 - 2537) ผลการศึกษาพบว่า ในระยะของการพัฒนาอุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้า การขยายตัวของอุตสาหกรรมสิ่งทอเป็นผลมาจากนโยบายของรัฐ ในขณะที่การขยายตัวของอุตสาหกรรมสิ่งทอในระยะที่มีการใช้นโยบายพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออก เป็นผลมาจากการขยายตัวของการส่งออกและการค้าระหว่างประเทศ ซึ่งอาศัยความได้เปรียบด้านต้นทุนการผลิต โดยเฉพาะค่าจ้างแรงงานที่อยู่ในระดับต่ำ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ความได้เปรียบในเรื่องดังกล่าวมีแนวโน้มลดลง ในขณะเดียวกันสิ่งทอไทยต้องเผชิญกับการแข่งขันด้านคุณภาพซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในตลาดสิ่งทอระดับสูง ดังนั้น แนวโน้มในอนาคตของอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยกำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ทางเทคโนโลยี แรงงาน และการค้าระหว่างประเทศ เมื่อพิจารณาแบบวิถีการกำกับ พบว่า แบบวิถีการกำกับในอุตสาหกรรมสิ่งทอใน 2 ช่วงเวลาที่ทำการศึกษาไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนัก ซึ่งแบบวีถีการกำกับมีลักษณะการผูกขาดที่ชัดเจน แต่ปรากฎลักษณะการผูกขาดอย่างมากไปสู่ลักษณะที่มีการแข่งขันมากขึ้น ซึ่งลักษณะดังกล่าวขัดแย้งกับการวิเคราะห์แบบวิถีการกำกับตามแนวคิด "สำนักทุนนิยมแบบกำกับ" ซึ่งจะมีลักษณะแบบวิถีการกำกับภายใต้สภาพการแข่งขันในระยะเริ่มต้นและพัฒนาสู่ลักษณะการผูกขาด เมื่อพิจารณารูปแบบการสะสมทุนภาย พบว่า รูปแบบการสะสมทุนของอุตสาหกรรมสิ่งทอในช่วงของการพัฒนาอุตสาหกรรมแทนการนำเข้าและในช่วงของอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออกยังไม่มีความแตกต่างอย่างเด่นชัด แต่ก็ปรากฎแนวโน้มของการปรับตัวจากรูปแบบการสะสมทุนในแนวขยายสู่รูปแบบการสะสมทุนแนวลึกเนื่องจากในช่วงปัจจุบันที่กำลังทำการศึกษาอยู่นี้รูปแบบการสะสมทุนในอุตสาหกรรมสิ่งทอกำลังอยู่ในระยะการเปลี่ยนผ่านของการสะสมทุน