การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะแสวงหารูปแบบความตกลงว่าด้วยบริการเดิน อากาศระหว่างประเทศในรูปแบบที่เหมาะสมที่สุดในการที่จะนำไปใช้ในการแก้ไขปัญหาสิทธิการบินระหว่างไทยกับสหรัฐอเมริกาเนื่องจากความตกลงแบบเปิดเสรีหรือOpen Skies นั้นทำให้สหรัฐอเมริกาอาศัยสิทธิรับขนการจราจรอย่างไม่จำกัด โดย เฉพาะการรับขนการจราจรตามเสรีภาพที่ 5 ในขณะที่สายการบินของไทยถูกจำกัด สิทธิในการรับขนจากสหรัฐอเมริกาและจุดระหว่างประเทศและนำไปสู่การยกเลิกความตกลงระหว่าง 2 ประเทศ ด้วยเหตุนี้เองประเทศไทยจึงต้องเปลี่ยนรูปแบบความตกลงรูปเสียใหม่เพื่อให้ประเทศไทยสามารถเข้าควบคุมการรับขนการจราจรของสหรัฐอเมริกาได้เสมอภาคขึ้น ในการวิจัยได้ทำการวิเคราะห์เปรียบเทียบ ข้อดี ข้อเสีย ของรูปแบบความตกลงแบบต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบความตกลงที่เหมาะสมที่ประเทศไทย ควรนำมาใช้เป็นแนวทางในการเจรจาแลกเปลี่ยนสิทธิการบินกับสหรัฐอเมริกา ตามความตกลงฉบับใหม่ คือ แบบควบคุมหรือแบบ Capacity predetermination เนื่องจากความตกลงรูปแบบนี้จะให้สิทธิแก่รัฐคู่สัญญาที่จะควบคุมการจัดความจุดความถี่ใน การรับขนการจราจรของแต่ละฝ่ายได้ก่อนให้บริการ แต่อย่างไรก็ตามผลการวิจัยนี้เป็นเพียงความเห็นในเชิงวิชาการซึ่งรัฐบาลทั้งสองฝ่ายอาจจำเป็นใช้ปัจจัยทางด้านอื่นมาเสริมในการเจรจาต่อรองเพื่อทำความตกลงฉบับใหม่