วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาถึงข้อพิจารณาทางกฎหมายของประเทศไทยในการเข้าร่วมเป็นภาคีของอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ 1992 การวิ เคราะห์มุ่งเน้นในส่วนของการจัดการ ทรัพยากรพันธุกรรมพืช โดยพิจารณาจากหลักการและแนวทางปฏิบัติตามอนุสัญญาฯ ในกรณีการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรมการเข้าถึงและการถ่ายทอดเทคโนโลยี การอนุรักษ์ทั้งในและนอกแหล่งที่อยู่อาศัยตามสภาพธรรมชาติ และหลักการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา วิธีการศึกษาวิจัยกระทำโดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและสัมภาษณ์ ผู้ทรงคุณวุฒิ โดยพิจารณาจากอนุสัญญาฯ และกฎหมายไทย ซึ่งประกอบด้วย พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 แก้ไขเพิ่มเติมถึง พ.ศ. 2532 พระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2507 พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2504 พระราชบัญญัติพันธุ์พืช พ.ศ. 2518 (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติการประมง พ.ศ. 2490พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุนพ.ศ. 2520 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2534 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีศุลกากร พ.ศ 2530 ประมวลรัษฎากร แก้ไขเพิ่มเติมถึง พ.ศ. 2538 ผลการศึกษาวิจัยพบว่า กฎหมายไทยตามที่ได้กล่าวมาได้มีบทบัญญัติไว้เพียงพออยู่แล้วในบางส่วนของการเข้าถึงและการถ่ายทอดเทคโนโลยี การอนุรักษ์ใน และนอกแหล่งที่อยู่อาศัยตามสภาพธรรมชาติ และการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา แต่ ขณะเดียวกันกฎหมายไทยก็ยังไม่เพียงพอในส่วนของการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรม แต่หากประเทศไทยจะเข้าร่วมเป็นภาคีของอนุสัญญาฯ ประเทศไทยมีความจำเป็นที่จะ ต้องกำหนดนโยบายให้ชัดเจนในเรื่องการจัดการทรัพยากรพันธุกรรมพืช และปรับปรุงแก้ไขกฎหมายในส่วนที่ยังไม่เพียงพอ นอกจากนี้สมควรที่จะต้องมีหน่วยงานที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลและดำเนินการในเรื่องที่เกี่ยวกับการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรม รวมตลอดถึงมาตรการทางสังคมเพื่อเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจในเรื่องความ หลากหลายทางชีวภาพในระดับต่าง ๆ