ศึกษาลักษณะทางสรีรวิทยาการสืบพันธุ์เบื้องต้นของปลากระบอกหัวกลม Valamugil cunnesius, Valenciennes พบว่าอัตราส่วนเพศผู้ต่อเพศเมียใน ธรรมชาติเท่ากับ 1.5 ต่อ 1, ความสัมพันธ์ระหว่างความยาวและน้ำหนักปลา เขียนอยู่ในรูปสมการ W(,F) = 0.00024 L(,F)('2.5673) สำหรับปลาเพศเมีย W(,M) = 0.00011 I(,M') คือความยาวมาตรฐาน (มิลลิเมตร) ปลาเพศเมีย เริ่มพัฒนารังไข่เมื่อมีขนาดความยาวตั้งแต่ 11.0 เซนติเมตรขึ้นไป และพร้อมสืบพันธุ์วางไข่เมื่อมีขนาด 12.0 เซนติเมตรขึ้นไป โดยปลาที่มีขนาดความยาวเฉลี่ย 13.76 เซนติเมตร น้ำหนักเฉลี่ย 55.13 กรัม จะมีจำนวนไข่เฉลี่ยเท่ากับ 65,748 ฟอง ส่วนปลาเพศผู้จะเริ่มสมบรูณ์เพศเมื่อมีขนาดตั้งแต่10.0 เซนติเมตรขึ้นไปปลากระบอกหัวกลมสามารถวางไข่ได้ทั้งปีแต่จะมีช่วงสูงสุดในเดือนธันวาคม ปลาเพศผู้ที่กระตุ้นด้วย 17a-methyltestosterone อัตราความเข้มข้น 0.1 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 100 กรัม ให้ผลดีกว่าต่อมาใต้สมองปลากระบอกความ เข้มข้น 1 โดส และดีกว่าชุดควบคลุมซึ่งฉีดด้วย 0.5% ethylalcohol 0.5มิลลิลิตร หรือ 0.9% NaCl 0.5 มิลลิลิตร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< 0.05)ปลาเพศเมียที่กระตุ้นการตกไข่ด้วยฮอร์โมน HCG 20 IU ต่อน้ำหนักตัว 100 กรัมให้ผลดีกว่ากระตุ้นด้วยต่อมใต้สมองปลากระบอก 3 โดส, ให้ผลดีกว่าชุดที่กระตุ้นด้วยฮอร์โมนสังเคราะห์ LHRHa 20 ไมโครกรัมร่วมกับโดมเพอริโดน5 มิลลิลิตร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< 0.05) ทดลองเพาะพันธุ์ปลากระบอกหัวกลมโดยใช้ฮอร์โมน 17a-methyltestosterone กระตุ้นเพศผู้ และ HCG กระตุ้นเพศเมียเปรียบเทียบกับปลาซึ่งสมบรูณ์เพศพบว่าปลาทั้ง 2 กลุ่มสามารถผสมพันธุ์ตามธรรมชาติได้แต่อัตราการผสมและอัตราการรอดของลูกปลาจากปลาซึ่งสมบรูณ์ เพศจากธรรมชาติดีกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) ไข่ปลาทึได้รับการ ผสมแล้วจะพักเป็นตัวภายในเวลา 26 ชั่วโมง และพัฒนาการเหมือนตัวเต็มวัยเมื่อมีอายุ 25 วัน