ยางโปรตีนต่ำที่ถูกขจัดโปรตีนออกโดยเอนไซม์ปาเปนมีสมบัติทางจลนพลศาสตร์ดีขึ้น แต่ปาเปนมีราคาแพงเมื่อใช้งานเพียงครั้งเดียว ดังนั้นเพื่อให้คุ้มทุน งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ ตรึงรูปปาเปนไคทินด้วยวิธีดูดซับทางกายภาพและวิธีพันธะโคเวเลนด์ เลือกวิธีที่ดีที่สุดในการผลิตปาเปนตรึงรูปสำหรับลดโปรตีนในน้ำยาง ผลการทดลองแสดงหลักฐานว่าการตรึงรูปปาเปนบนไคทินด้วยพันธะโคเวเลนต์ดีกว่าวิธีดูดซับทางกายภาพ เนื่องจากแอคติวิตีสูงกว่า 7 เท่า (450-470 ยูนิตต่อกรัมไคทิน) แอคติวิตีจำเพาะสูงกว่า 4 เท่า (1200 ยูนิตต่อมิลลิกรัมโปรตีน) และผลผลิตมากกว่า 10 เท่านอกจากนั้นปาเปนตรึงด้วยพันธะโคเวเลนต์ (CIP) มีความเสถียรต่ออุณหภูมิและความเป็นกรดด่างในช่วงกว้างกว่า (50-80 องศาเซลเซียส, ความเป็นกรดด่าง5-8) และสามารถจับกับโปรตีนในน้ำยางพาราได้ดีกว่า และมีประสิทธิภาพในการทำงานดีกว่า ดังจะเห็นจากค่าคงที่ไมเคิลลิสที่ต่ำกว่า และค่าอัตราเร็วปฏิกิริยาสูงสุดเหนือกว่าปาเปนที่ดูดซับบนไคทิน (PIP) ดังนั้นจึงเลือกปาเปนตรึงรูปด้วยวิธีพันธะโคเวเลนต์ในการลดปริมาณโปรตีนในน้ำยางพาราต่อไป ผลการทดลองแสดงว่าปริมาณไนโตรเจนของยางโปรตีนต่ำความหนืดคงที่(70) ลดลงเหลือ 0.077 ('+)(,-) 0.003 กรัมเปอร์เซนต์ การลดโปรตีนในยางช่วยปรับปรุงสมบัติทางกายภาพคือ การดูดซับน้ำน้อยลงปริมาณสี่งระเหยและความแข็งเมื่อเก็บลดลงและดัชนีสีต่ำลง (2.5) และมีค่าเฉลี่ยของน้ำหนัก-โมเลกุลของยางเท่ากับ 7.6x10('5) อย่างไรก็ตามพบว่าปริมาณผง (0.018 g%)และเถ้า (0.186 g%) ค่อนข้างสูง จากการศึกษาเปรียบเทียบการสุกของยางโปรตีนต่ำที่ใช้ปาเปนตรึงรูป ปาเปนอิสระ และยางโปรตีนสูงพบว่าทำให้อัตราการสุกของยางเร็วขึ้นและสมบัติการยืดหยุ่นของยางวัลคาไนซ์ดีขึ้นคือแรงต้านการดึงยางจนขาดเปอร์เซ็นต์การยืดตัวสูงขึ้น แต่ความแข็งลดลงเมื่อเทียบกับยางที่ไม่สกัดโปรตีน เมื่อศึกษาความต้านทานความร้อนของยางที่ 70 องศาเซลเซียส 7 วัน พบว่ายางโปรตีนต่ำที่ผลิตจานกปาเปนตรึงรูปมีสมบัติยางวัลคาไนซ์ที่ดีคือ แรงต้านการดึงยางจนขาดและโมดูลัสที่ 300เปอร์เซ็นต์มีค่าเพิ่มขึ้นย 3.14 และ 133.43 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับในขณะที่เปอร์เซ็นต์การยืดตัวของยางมีค่าลดลง (8.13 เปอร์เซ็นต์)