การศึกษาวิจัยนี้จัดทำขึ้นเพื่อศึกษาแนวทางกฎหมายในการอนุรักษ์การใช้และการพัฒนาความหลากหลายทางชีวภาพของประเทศไทยท่ามกลางกระแสการใช้ประโยชน์ (Utilization) จากทรัพยากรชีวภาพ(Biological resources) ทั้งพืช (Flora) สัตว์ (Fauna) และจุลชีพ(Micro Organism) ในด้านเศรษฐกิจทางเกษตรกรรม อุตสาหกรรม และเภสัชกรรม (Pharmaceutical) ที่กำลังเป็นที่ตื่นตัวกันในระดับโลก(Global) และในฐานะที่ประเทศไทยอยู่ในบริเวณป่าเขตร้อน (TropicalForest) ซึ่งเป็นดินแดนที่ร่ำรวยไปด้วยทรัพยากรความหลากหลายทางชีวภาพประกอบกับขณะที่ประเทศไทยกำลังถูกเรียกร้องให้เข้าเป็นภาคีและให้สัตยาบัน (Ratification) อนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพค.ศ.1992 การที่อนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ ค.ศ.1992 ยอมรับเอาสิทธิบัตร (Patents) มาบรรจุไว้เป็นเงื่อนไขในการเข้าถึงการถ่ายทอดเทคโนโลยี (Access to and Tranfer Technology) คือการอาศัยสถานะความเป็นภาคีในอนุสัญญา เพื่อเป็นเงื่อนไขนำไปสู่การขยายความคุ้มครองการประดิษฐ์ (Invention) สัตว์ พืชและจุลชีพ ภายใต้ระบบสิทธิบัตร(Patents) ให้เป็นมาตรฐานเดียวกันในระดับโลก (Global) ประเทศไทยสมควรยกฐานะความสำคัญของทรัพยากรความหลากหลายทางชีวภาพให้เป็นทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญบรรจุไว้ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ และดำเนินการทางด้านบริหาร นโยบายและตรากฎหมายว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพขึ้นมาโดยให้ความคุ้มครององค์ประกอบ และความสัมพันธ์ของความหลากหลายทางชีวภาพ และเป็นทรัพยากรที่อยู่ภายใต้อำนาจอธิปไตยของรัฐ ตลอดทั้งให้ความสำคัญกับชุมชนท้องถิ่น (Local Community) และชนพื้นเมือง (Indiginous People)เข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารจัดการและประโยชน์จากป่าด้วย