การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาถึงอิทธิพลของความสูงชั้นเม็ดตะกอนที่ระดับต่าง ๆ (70, 90, 110 และ 130 ซม.) ต่อประสิทธิภาพในการกำจัดความขุ่น โดยกำหนดให้มีการใช้ PACl เป็นโคแอกกูแลนท์ที่ปริมาณ 1,2,3,และ 4 มก./ล. และช่วงห่างใบพัดที่ความห่างต่างๆ 4 ค่าคือ 5,10,15และ 20 ซม. เป็นตัวแปรร่วมในแต่ละความสูงชั้นเม็ดตะกอนนี้การทดลองครั้งนี้ใช้โพลีเมอร์ประจุลบที่ความเข้มข้นคงที่ คือ 0.1 มก./ล.และอัตราน้ำไหลขึ้นที่ 40 ซม./นาที รวมไปถึงความขุ่นของน้ำดิบสังเคราะห์(จากดินคาโอลิไนท์) ที่ 50 NTU. ทำการทดลองในแต่ละครั้งจนถึงสภาวะคงที่ใช้เวลา 6 ชม. เก็บตัวอย่างทุก ๆ ชม. ที่ระดับ Ho เพื่อหาความขุ่นที่ออกจากระบบ และเก็บที่จุดเก็บตลอดความยาวชั้นเม็ดตะกอนรวม 4 จุดเพื่อหาขนาดเม็ดตะกอนและอัตราเร็วในการจมตัวของเม็ดตะกอนที่ระดับนั้น ๆรวมถึงวิเคราะห์หาเอสเอสที่ออกมากับน้ำออกจากระบบและเปอร์เซ็นต์ของแข็งที่ระดับบนสุดของชั้นเม็ดตะกอนเมื่อระบบเข้าสู่สภาวะคงที่ จากการทดลองนำไปสู่ผลที่สรุปได้ดังนี้ 1.โพลีอลูมินัมคลอไรด์(PACl) ไม่มีผลมากนักต่อประสิทธิภาพการกำจัดความขุ่น, ขนาดเม็ดตะกอน และอัตราเร็วในการตกของเม็ดตะกอน สำหรับเงื่อนไขต่างๆ ที่ใช้ในการทดลองนี้ 2.ผลจากช่วงห่างใบพัดที่ถี่กว่าจะให้ผลการบำบัดที่ดีกว่า 3.ความสูงชั้นเม็ดตะกอนที่สูงกว่า จะให้ประสิทธิภาพการบำบัดที่ดีกว่าความสูงชั้นเม็ดตะกอนน้อย ๆ กล่าวคือที่ความสูง 130 ซม. จะให้ประสิทธิภาพการบำบัดดีที่สุด