งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาค่าภาระวิกฤตสูงสุดของซัลเฟอร์ในประเทศไทย โดยใช้หลักการ สมดุลมวลของอิออนประจุบวกที่มีสมบัติเป็นเบสที่อัตราการเปลี่ยนแปลงคงที่ พื้นที่ที่ทำการ ศึกษาครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของประเทศไทยแบ่งออกเป็น 73 ส่วน แต่ละส่วนจะมีขนาด 1(0) x 1(0) (ละติจูด x ลองจิจูด) ในการประมาณค่าภาระวิกฤติสูงสุดของซัลเฟอร์จะประมาณ จากปริมาณของอิออนบวกที่มีสมบัติเบสที่เข้าและออกจากระบบนิเวศน์ดิน ซึ่งประกอบด้วย อิออนประจุบวกที่มีสมบัติเป็นเบสจากการสลายตัวของหิน การตกสะสมจากบรรยากาศ การ ดูดธาตุอาหารของพืช และการซึมชะ ณ จุดวิกฤตในดิน ค่าของอิออนประจุบวกจากการสลายตัว ของหินจะขึ้นอยู่กับประเภทของดิน การซึมชะของอิออนบวก ณ จุดวิกฤตในดินประมาณจากค่า คงที่ของกิบไซด์และปริมาณน้ำท่า ในขณะที่อิออนประจุบวกจากการตกสะสมจากบรรยากาศ จะประมาณโดยใช้ความสัมพันธ์ทางอุตุนิยมวิทยา ในส่วนของอิออนประจุบวกจากการดูดธาตุ อาหารของพืชจะคำนวณจากค่าผลผลิตรวมของป่า และปริมาณของอิออนประจุบวกในกิ่งและ ลำต้นของพืชในป่าแต่ละประเภทซึ่งได้จากการวิเคราะห์ทางเคมี จากการศึกษาพบว่าค่าภาระ วิกฤตสูงสุดของซัลเฟอร์มีค่าอยู่ในช่วง 250 ถึง 750 eq.ha(-1) .yr(-1) และร้อยละ 73 ของพื้นที่ในประเทศไทยมีค่าภาระวิกฤตดังกล่าวสูงกว่า 250 eq.ha(-1).yr(-1) ค่า ภาระวิกฤตสูงสุดของซัลเฟอร์จะใช้ในการประเมินบริเวณที่มีความอ่อนไหวต่อการตกสะสมของ กรดในรูปของซัลเฟอร์ไดออกไซด์