วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านภาษาไทยเพื่อความเข้าใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนและหลังได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์ 2) เพื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจในการอ่านของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนและหลังได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์ 3) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านภาษาไทยเพื่อความเข้าใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์กับนักเรียนที่ได้รับการสอนการอ่านแบบปกติ 4) เพื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจในการอ่านของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์กับนักเรียนที่ได้รับการสอนการอ่านแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2553 โรงเรียนสันติราษฏร์ วิทยาลัย จังหวัดกรุงเทพมหานคร จำนวน 87 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองซึ่งจัดการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์ จำนวน 44 คน และกลุ่มควบคุมซึ่งจัดการเรียนการสอนการอ่านแบบปกติ จำนวน 43 คน ใช้เวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 คาบ รวม 16 คาบ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบความสามารถในการอ่านภาษาไทยเพื่อความเข้าใจ แบบสอบถามแรงจูงใจในการอ่าน และเครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์ แผนการจัดการเรียนการสอนการอ่านแบบปกติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยมัชฌิมเลขคณิต ( ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S) และทดสอบอัตราส่วนวิกฤต (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนที่ได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์มีความสามารถในการอ่านภาษาไทยเพื่อความเข้าใจสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. นักเรียนที่ได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์มีความสามารถในการอ่านภาษาไทยเพื่อความเข้าใจสูงกว่านักเรียนที่เรียนด้วยการสอนการอ่านแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนที่ได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์มีแรงจูงใจในการอ่านสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. นักเรียนที่ได้รับการเรียนการสอนการอ่านแบบเน้นมโนทัศน์มีแรงจูงใจในการอ่านสูงกว่านักเรียนที่เรียนด้วยการสอนการอ่านแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05